.
▪فیروزکوهی در اتاق بیمارستان خوابش می‌برد، در حالی‌که می‌دانیم بچه‌اش در اتوموبیل خوابیده. صبح وقتی فیروزکوهی از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند که زنش لحظه‌ای چشم می‌گشاید و می‌فهمد که زنده است، از بیمارستان بیرون می‌آید. نگهبان بیمارستان به او می‌گوید: «صبح به‌خیر آقا!». فیروزکوهی از در خارج می‌شود، صبح زود است. فیلم تمام می‌شود. فیروزکوهی کجا می‌رود؟ چه می‌کند؟
آیا تو در انتهای فیلم یک نقطه می‌گذاری یا چند نقطه؟ و چرا؟ چگونه؟

¤ چند نقطه هست. منتها آن‌چه جای این چند نقطه می‌توان گذاشت، محدود است. درست است که فیلم یک نقطه‌ی پایان ندارد، ولی این تکه، این برش از زندگی فیروزکوهی و زنش، در پایان فیلم به جایی می‌رسد که از آن‌جا به بعد دیگر شبیه آن‌چه قبلا بوده، نخواهد بود. هم‌چنان که شروع فیلم، می‌تواند پایان ماجرای دیگری باشد. این ماجراها تکرار خواهند شد، در این تکرار، زندگی شکل دیگری می‌گیرد که شبیه آن‌چه ما از ابتدای فیلم دیده‌ایم، نخواهد بود.
درباره‌ی این‌که فیروزکوهی چه می‌کند و کجا می‌رود. شاید می‌رود بچه‌اش را بردارد ببرد خانه‌ی مادر و پدر زنش و به آن‌ها بگوید که دخترتان در بیمارستان است. شاید بعدش برود تعمیرگاه، برای درست کردن ماشینش. شاید برود دنبال کارش در اداره. به هر حال باز می‌افتد روی خط زندگی.
‌
گفت‌وگوی ناصر زراعتی با کوروش افشارپناه، بازیگر نقش اول فیلم «گزارش»، درباره‌ی این فیلم، روزنامه‌ی آیندگان، ۱۴، ۱۵ و ۱۷ تیر ۱۳۵۷

• در آن سال‌ها زراعتی و افشارپناه، هم‌کار و دوست صمیمی بودند.
• این مصاحبه در زمان اکران فیلم گزارش منتشر شده است.
‌