علم نجوم در ادبیات فارسی و تأثیر آن در اشعار شاعران به ویژه ناصرخسرو قبادیانی

به اعتقاد قدما هفت سیاره در سرنوشت و حیات آدمیان تأثیر دارند و پیشنیان سرنوشت افراد را بر اساس سعد و نحس بودن آنها مشخص می کردند.که این سیارات که هر کدام نماد و پدید آورنده فلزی و دار ای رنگ خاصی است عبارتنداز:

۱_ماه یا قمر : که فلزش سیم یا نقره و رنگ سفید

۲_تیر یا عطارد: نویسنده فلک است . فلزش سیماب یا جیوه

۳_ناهید یا زهره: خنیاگر فلک

۴_خورشید یا شمس: فلزش زر. به رنگ زرد

۵_بهرام یا مریخ: جنگاوری فلک ،فلزش آهن، رنگش سرخ

۶_مشتری یا برجیس: دادگر فلک، فلزش ارزیز ،رنگش سبز

۷_کیوان یا زحل: سپهسالار فلک، فلزش سرب، به رنگ سیاه

۸_ثوابت
۹_اطلس

که به این هفت سیاره که قدما به نه فلک اعتقاد داشتند (ثوابت، اطلس ) را هم به آن اضافه کردند (آباءعلوی) می گفتند و آنها را در تکوین موجودات مؤثر میدانستند در ست مثل تأثیر پدر در تولد فرزند.

سیارگان سعد( مشتری و زهره)

زهره :سعد اصغر. و مشتری سعد اکبر

ستارگان نحس ( بهرام و کیوان)

بهرام : نحس اصغر. و کیوان: نحس اکبر

علاوه بر موارد بالا:

ثریا یا خوشه پروین: شش ستاره کوچک که در کوهان برج ثور جمع شده اند و آن را به عِقد (گردن بند) ثریا یا خوشه انگور تشبیه می کنند.

شعری: نام دو ستاره درخشان به نام های شعرای شامی و شعرای یمانی.

عیوق: نام ستاره ای سرخ رنگ و روشن در کنار راست کهکشان که پس از ثریا بر می آید و پس از آن غروب می کند

دوپیکر: برج جوزا که به صورت دو کودک دوقلو است.

گردآورنده: فاطمه آخوندی

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment