علم نجوم در ادبیات فارسی و تأثیر آن در اشعار شاعران به ویژه ناصرخسرو قبادیانی
به اعتقاد قدما هفت سیاره در سرنوشت و حیات آدمیان تأثیر دارند و پیشنیان سرنوشت افراد را بر اساس سعد و نحس بودن آنها مشخص می کردند.که این سیارات که هر کدام نماد و پدید آورنده فلزی و دار ای رنگ خاصی است عبارتنداز:
۱_ماه یا قمر : که فلزش سیم یا نقره و رنگ سفید
۲_تیر یا عطارد: نویسنده فلک است . فلزش سیماب یا جیوه
۳_ناهید یا زهره: خنیاگر فلک
۴_خورشید یا شمس: فلزش زر. به رنگ زرد
۵_بهرام یا مریخ: جنگاوری فلک ،فلزش آهن، رنگش سرخ
۶_مشتری یا برجیس: دادگر فلک، فلزش ارزیز ،رنگش سبز
۷_کیوان یا زحل: سپهسالار فلک، فلزش سرب، به رنگ سیاه
۸_ثوابت
۹_اطلس
که به این هفت سیاره که قدما به نه فلک اعتقاد داشتند (ثوابت، اطلس ) را هم به آن اضافه کردند (آباءعلوی) می گفتند و آنها را در تکوین موجودات مؤثر میدانستند در ست مثل تأثیر پدر در تولد فرزند.
سیارگان سعد( مشتری و زهره)
زهره :سعد اصغر. و مشتری سعد اکبر
ستارگان نحس ( بهرام و کیوان)
بهرام : نحس اصغر. و کیوان: نحس اکبر
علاوه بر موارد بالا:
ثریا یا خوشه پروین: شش ستاره کوچک که در کوهان برج ثور جمع شده اند و آن را به عِقد (گردن بند) ثریا یا خوشه انگور تشبیه می کنند.
شعری: نام دو ستاره درخشان به نام های شعرای شامی و شعرای یمانی.
عیوق: نام ستاره ای سرخ رنگ و روشن در کنار راست کهکشان که پس از ثریا بر می آید و پس از آن غروب می کند
دوپیکر: برج جوزا که به صورت دو کودک دوقلو است.
گردآورنده: فاطمه آخوندی
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan