مديركل حفاظت و بهره برداري از منابع آب شركت مديريت منابع آب ايران گفت: در حال تعداد دشت هاي حاضر به 405 دشت رسيده و 17 دشت ديگر در حال بررسي است كه اين موضوع بسيار هشدار دهنده است چراكه بيش از 95 درصد پتانسيل آب زيرزميني كشور در اين دشت ها قرار دارد./ شبکه خبری آب ایران
این خبر زنگ خطر را برای معیشت روستاییان به صدا درآورده است. و طبق معمول کشاورزی متهم ردیف اول است. اما نکته مهم این است که این دشتها بوسیله کشاورزی و روستاییان محلی غارت نشده است،، بلکه شبکه هایی از شبه کشاورزان، از مدیران و مسئولان گرفته تا ثروتمندان تازه به دوران رسیده از گران شدن ملک، در کشور فعالند که به مناطق مختلف کشور هجوم برده و صدها هکتار زمین و آب اجاره کرده و بدون در نظر گرفتن تاب آوری زمین و خاک پشت سر هم اقدام به کشت محصولاتی چون گوجه فرنگی، هندوانه،خربزه، خیار، پیاز و.. می کنند.
در حقیقت برای این افراد از دست رفتن آب و نابودی خاک با استفاده از سموم و کود بیش از حد اهمیت ندارد چرا که آنچه برای آنها مهم است «پول بیشتر و بیشتر » است.
آنها با پیشنهاداتی چندین برابر کشت معمولی و فصلی عادی به کشاورزان، زمین و آب را اجاره کرده و تا سر حد ممکن از آن ها بهره کشی می کنندو بعد آنجا را برای ویرانگری بعدی ترک می نمایند. و متأسفانه مسئولان محلی هم به بهانه ایجاد اشتغال فصلی از این دسته حمایت می کنند و از خود نمی‌پرسند این اشتغال ناپایدار درنهایت چه کمکی به جوامع محلی می کند.
این دسته از شبه کشاورزان به دلیل ارزانی آب دغدغه هدر رفت آب ندارند، اما نکته این است که کشاورزان هم نسبت به آینده هیچ گونه دغدغه ای ندارند چرا که اساسا «تقلیل پذیری» منابع آب را باور نداشته و هیچ قانون منع کننده ی موثری هم برای هدر رفت آب و صدها هزار تن محصولاتی که گاه به دلیل ارزانی نابود می شود هم وجود ندارد.
اما آنچه برجای می‌ماند زمین بی آب، خاک نابود شده و معیشت از دست رفته ساکنان این دشتهاست.
مردمی که معمولا پول اجاره دادن زمین ها را به خانه و ماشین و وسایل منزل تبدیل کرده و وقتی پشت سرشان نگاه می کنند چیزی جز ویرانی نمی بینند. ویرانی که خانواده های روستایی در کانون آن هستند و از آن بعد باید نگران گذران زندگی و معیشت شان باشند.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
این خبر زنگ خطر را برای معیشت روستاییان به صدا درآورده است. و طبق معمول کشاورزی متهم ردیف اول است. اما نکته مهم این است که این دشتها بوسیله کشاورزی و روستاییان محلی غارت نشده است،، بلکه شبکه هایی از شبه کشاورزان، از مدیران و مسئولان گرفته تا ثروتمندان تازه به دوران رسیده از گران شدن ملک، در کشور فعالند که به مناطق مختلف کشور هجوم برده و صدها هکتار زمین و آب اجاره کرده و بدون در نظر گرفتن تاب آوری زمین و خاک پشت سر هم اقدام به کشت محصولاتی چون گوجه فرنگی، هندوانه،خربزه، خیار، پیاز و.. می کنند.
در حقیقت برای این افراد از دست رفتن آب و نابودی خاک با استفاده از سموم و کود بیش از حد اهمیت ندارد چرا که آنچه برای آنها مهم است «پول بیشتر و بیشتر » است.
آنها با پیشنهاداتی چندین برابر کشت معمولی و فصلی عادی به کشاورزان، زمین و آب را اجاره کرده و تا سر حد ممکن از آن ها بهره کشی می کنندو بعد آنجا را برای ویرانگری بعدی ترک می نمایند. و متأسفانه مسئولان محلی هم به بهانه ایجاد اشتغال فصلی از این دسته حمایت می کنند و از خود نمی‌پرسند این اشتغال ناپایدار درنهایت چه کمکی به جوامع محلی می کند.
این دسته از شبه کشاورزان به دلیل ارزانی آب دغدغه هدر رفت آب ندارند، اما نکته این است که کشاورزان هم نسبت به آینده هیچ گونه دغدغه ای ندارند چرا که اساسا «تقلیل پذیری» منابع آب را باور نداشته و هیچ قانون منع کننده ی موثری هم برای هدر رفت آب و صدها هزار تن محصولاتی که گاه به دلیل ارزانی نابود می شود هم وجود ندارد.
اما آنچه برجای می‌ماند زمین بی آب، خاک نابود شده و معیشت از دست رفته ساکنان این دشتهاست.
مردمی که معمولا پول اجاره دادن زمین ها را به خانه و ماشین و وسایل منزل تبدیل کرده و وقتی پشت سرشان نگاه می کنند چیزی جز ویرانی نمی بینند. ویرانی که خانواده های روستایی در کانون آن هستند و از آن بعد باید نگران گذران زندگی و معیشت شان باشند.
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment