هرکس می داند که «آتش» برخاسته از یک شراره‌ی کوچک، تا زمانی که چوبی برای سوختن باشد، شعله‌ور و فزاینده خواهد ماند. با این حال، حتی اگر آتش با «آب» خاموش نشود، زمانی که دیگر ماده‌ای برای سوختن نداشته باشد، «خاموش» خواهد شد و دیگر نخواهد سوخت.
به همین ترتیب، هر قدر «جباران» بیشتر غارت کنند، طمع کنند، تخریب و ویران کنند، تعداد بیشتر از افراد «تسلیم» می‌شوند و به «اطاعت» در می‌آیند.

اینگونه است که ستمکاران حاکم، قدرتمندتر و هولناکتر می‌شوند و بیشتر آماده‌ی تار و مار و ویرانگری می‌گردند.

اما اگر کسی تسلیم آنان نشود، و بی هیچ خشونتی صرفاً اطاعت نشوند، بی پناه، بی‌حفاظ، عریان، و دست خالی می‌مانند و به «هیچ» مبدل می‌شوند درست همان‌گونه که اگر به ریشه‌ی گیاه، آب و غذا نرسد ساقه‌ها و برگ‌ها پژمرده و خشک می‌شوند.





«بردگی اختیاری»
اتین دولابوئتی
@renaissancetranslate