حسین شنبه‌زاده از کاربران فعال در توییتر است. او پیش‌تر به صورت ناشناس و با اسم «اسب شاخدار ویراستار» فعالیت می‌کرد که توسط نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی شناسایی و با اتهامات امنیتی بازداشت شد و مدتی نیز در زندان انفرادی محبوس بود. شنبه‌زاده پس از بازگشت به فضای مجازی، به جریان بازداشت و بخشی از روزهای دردناکی که بر او و خانواده‌اش رفت پرداخت.
اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۰ او در مجموعه توییتی ماجرای تلخ و دردناک هشتاد ضربه شلاقی که به اتهام «نوشیدن مشروبات الکلی» تحمل کرد را روایت کرد.

نوشیدن و نگهداری نوشیدنی‌های الکلی مطابق قوانین جمهوری اسلامی جرم است و مجازات سنگینی به دنبال دارد. طبق ماده ۲۶۵ قانون مجازات اسلامی، «حد مصرف مسکر [نوشیدنی‌های الکلی] هشتاد ضربه شلاق است». گفتنی است از نظر جمهوری اسلامی، تکرار این عمل مجازات سنگین‌تری در پی خواهد داشت.

مطابق ماده ۱۷۹ فصل سوم قانون سابق مجازات اسلامی «هر گاه کسی چند بار شرب مسکر بنماید و بعد از هر بار حد بر او جاری شود در مرتبه سوم کشته می‌شود». اگرچه این قانون وحشیانه در سال ۱۳۹۲ به این صورت تغییر یافت: «هر گاه کسی سه بار مرتکب یک نوع جرم موجب حد شود و هر بار حد آن جرم بر او جاری گردد، حد وی در مرتبه چهارم اعدام است.» مطابق با همین ماده غیرانسانی قانون جمهوری اسلامی بود که در تیرماه ۱۳۹۹ یک شهروند در مشهد به اتهام «نوشیدن مشروبات الکلی» اعدام شد.

در ادامه روایت حسین شنبه‌زاده را می‌خوانیم:

یادش به‌ خیر... سال ۹۱، بعد از این‌که منو لخت وایسوندن و طوري با شلاق (ظاهراً ساخته شده از ساچمهٔ فلزی، با روکش پارچه‌ای) هشتاد ضربه بهم زدن که از شدت درد صدای غاز درمی‌آوردم، با همون کمرِ جیگر زلیخا شده نشستیم تو تاکسی که بریم دادسرا و کارای اداریش رو انجام بدیم! :)))) . یعنی جلاد «صورتجلسه» کنه که این بابا شلاقشو به سلامتی و دل خوش خورده و دیگه دست از سرِ در حال کچلیش بردارید. این «کارای اداریِ» شلاق و این‌طور مجازاتا، از گروتسک‌ترین بخشاشه. همین نیم ساعت پیش طوري زده‌نت که یا قدوس کشیدی (فکر کنید آدم با هر ضربه بگه یااااا قددددوووووسسسس).
بعدش باید امضا بزنی و انگشت کنی، یا حالا هر فعلي که دارن، که من شلاقمو خوردم. لطفاً مرا ول کنید. تشکر از شما پاسداران حریم الهی.

تشریفات اداری قبلش که دیگه محشر بود. باید یه کاغذ امضا می‌کردم که شلاق برای جسمم ضرر نداره! :)))) . پیشنهاد دوستان: احمقِ خر! امضا نمی‌کردی. پاسخ: احسنت! پیش از شما به ذهن هیچ‌کس نرسیده بود. «ضرر» یعنی مثلاً شلاق باعث نمی‌شه بری تو کما یا بمیری. مثلاً چه می‌دونم، شاید برای مبتلاهای به بیماریای خاص. اگه من می‌گفتم شلاق برام ضرر داره، می‌رفتم بازداشت، بعدش پزشکی قانونی، بعدش مشخص می‌شد شلاق تازه برای سلامتیم مفیده، همون‌طور که تحقیقات یه پزشک ژاپنی نشون داده؛ بعدش یارو که دیده بود معطلش کرده‌م و بیچاره زابه‌راه شده، این بار قشنگ طوري می‌زد که خون شتک بزنه. چیز دندون‌گیري ازم باقی نمی‌ذاشت.
و اما «یارو». احتمالاً فکر می‌کنید جلاد، شلاق‌زن، دژخیم، قیافه‌ش مثل این اراذل و اوباش بود. خیر.

یه پیرمرد کاملاً «ظاهرالصلاح». با حدود شصت سال سن، با محاسن و مقابحِ تقریباً سفید، عادی‌ترین و صالح‌ترین قیافه‌اي که ممکنه تو جامعه، تو کوچه، دم سبزی‌فروشی، و خصوصاً تو اداره و مسجد ببینید. از اینا که بهش می‌خورد «معتمد محل» باشه، با یه دستگاه پژو آر دی اسقاطی مثلاً. از اون عجیب‌تر و مهیب‌تر و مخوف‌تر: جز در لحظات شلاق زدن، و حتی در لحظات شلاق زدن، که مثل خر می‌زد، «مشفق» بود. مثل «پسرش» با آدم رفتار می‌کرد. سندروم استکهلم ندارم واقعاً. اخلاقشو شرح می‌دم. رفتارشو. و البته شغل شریفش: نون از طریق جلادی می‌خورد. احسنت حاج‌آقا. خوش و حلالت.

رفتیم دفتر یه آخوند برای تأیید نهایی حکم. بی‌حوصله امضایي زد و گفت برید بزنیدش. حتی نگاهمم نکرد. برام مهم بود که لااقل مثل انسان باهام برخورد کنن! برای کسي که قرار بود شلاق بخوره، و خورد، چقدر اهمیت داره یه آخوند دست‌کم بهش توجه کنه؟ نمی‌دونم. اما جلاد مثل انسان باهام برخورد کرد. البته یه کم زیادی.
نمی‌دونستم خودش شلاق‌زنه. ابداً، ابداً بهش نمی‌خورد. انتظار داشتم یه یاروی گولاخ مثل مهدی گاوزن باشه. جلادِ من یه گرم‌کن احمدی‌نژادی به رنگ خاکی و یه شلوار مشکی ساده داشت. نه خبري از ریش مفصل بود نه جای مُهر. ته‌ریش، عینک... این‌قدرعادی بود که انگار وجود نداشت.

ادامه را بخوانید:
https://tavaana.org/fa/80shalagh

@Tavaana_TavaanaTech