‍ ▪️همین گوشی که توی دست ماست‌، همین اینترنتی که توانسته‌ایم بخریم‌، مارا دست کم سه طبقه از قعر جدول ، بالا آورده، حالا اگر خانه امان لوکس شده، کافه میرویم، ماشینمان مدل بالاست که هی بالاتر و بالاتر رفته ایم.
مادیگر، گرسنه نیستیم‌، روی سرمان سقف داریم و اسبابِ رعایت بهداشت دمِ دستمان است، همین یعنی دستکم سه دهک تا کف خوابی فاصله داریم.

🔻همین ما که دیگر دستمان به دهانمان می رسد ، وقتی قرار است برای اهالی مثلا غیزانیه شکواییه بنویسیم که لنگِ آب آشامیدنی است درحالی که چاههای نفت محاصره‌اش کرده‌اند‌، چه حرف عمیقی برای گفتن داریم؟ اصلا میفهمیم که زندگی با آنها چطور تا کرده؟ حتی اگر یک روزی مثل آنها بوده ایم ، امروز دیگر نیستیم، دیگر حتی لمس آن همه درد برایمان نامفهوم شده.

🔻ما ساکنان طبقات بالا‌، هرقدر شعار نگرانی برای محرومان بدهیم، باز خنکای بادکولرو طعم سه وعده غذای مناسب، رویاهای رنگینمان را چنان پررنگ میکند که باید مدام به خودمان یادآوری کنیم تا یادمان بماند آن پایین چه خبر است، وگرنه تغییر دهک خاصیت اولش فراموشی است.
برای جلوگیری از فراموشی یا باید تمام ما و به ویژه مدیران مانند دهک ده زندگی کنند که تقریبا غیرممکن است یا ... یا چه باید کرد؟

🔻پلتفرم‌، این پرسش را به زیبایی و تلخی تمام توی صورت آدم میزند‌، طوری که تا چندروز گیج بزنی و بعد چند روز « فراموشی» به کمکت بیاید و به زندگی شیرین در طبقه خودت بازگردی

💬 محمد دلاوری

@Fars_plus