صادق آدینه اگر شخصی در سال ۱۳۶۹ شروع به کار کرده و مطابق قانون کار پس از ۳۰ سال در سال ۱۳۹۹ بازنشسته شده باشد، در این مدت مطابق قانون کار اجباراً میبایستی حق بیمه بازنشستگی خود را به یکی از سازمانهای بیمهگر (در اینجا تامین اجتماعی) میداده است. اگر این اجبار وجود نداشت و او شخصاً به فکر روز ناتوانی خود بود و در این سالها حق بیمه را بجای پرداخت به تامین اجتماعی، سکه طلا میخرید و آنها را زیر بالش خود قایم میکرد، اکنون در هنگام بازنشستگی صاحب ۳۷۰ عدد سکه طلا به ارزش روز ۴/۸ میلیارد تومان بود. در حالت پرداخت حق بیمه، در هنگام بازنشستگی مقرری ماهانه او بین ۳ تا ۵ میلیون است. اما در حالت خرید سکه ضمن خدمت، فروش آنها در روز بازنشستگی به قیمت ۴/۸ میلیارد تومان و سپردهگذاری پول در بانک با سود تضمینی ۱۸ درصد، ماهانه ۷۱ میلیون تومان سود عایدش میشد. نوشتن قانون برای کار کردن و اجباری کردن تامین اجتماعی در آن، واقعاً با نیت خوب و جهت بهتر کردن وضع زندگی، نیروی کار و سالخوردگان انجام شد ولی نتیجه و خروجی آن در نهایت به باور من، لشکری میلیونی از سالخوردگان شدیداً محتاج به مقرری ماهیانه بوده است. یک ماه قطع مقرری = مرگ