دو تا مثال میزنم تا ببینین ماها چقدر ترسو و بزدل شدیم:
📌 یه زمانی در آمریکا سیاهها برده بودن, حق فکر کردن نداشتن, بجای صندلی ازشون استفاده میشود, ترسو بودن و در یک کلام خود را انسان نمیدیدن و فکر میکردن برده به دنیا اومدن و برده هم از دنیا خواهند رفت و هیچ چیزی غیر از این وجود نداشته و نخواهد داشت!
روزی قیام کردن و فهمیدن که برده نیستن و مارتین لوتر کینگ گفت: " رویایی دارم" رویایی که سیاه و سفید برابر باشد... مارتین لوتر مرد و از دنیا رفت و امروز را ندید که سیاه پوستی رئیس جمهور آمریکا شد و سفیدها از او حمایت میکردن.

📌 دو: ستارخان یه دلال اسب و قاطر بود, اما وقتی که دید کشور و سرزمین در خطر افتاده, بلند شد و تبدیل به ستاره ملی شد و یک سرزمین را از تجاوز بیگانگان نجات داد. وقتی روسها گفتن که میخواهیم پرچم روس را بالای در خونه تو بزنیم, بهشون گفت, من میجنگم که پرچم من به دروازه سزار نصب شود, اونوقت تو میخواهی پرچم خود را سر در من بزنی!
ستارخان سواد نداشت اما شعور داشت و میهن پرست بود.

امروز ماها همان سیاه های ترسویی هستیم که فکر میکنیم بدبخت و گرفتار به دنیا امدیم و شرایط همین هست که هست هر صفی باشه درش هجوم میاریم و به سر و کله همدیگر میکوبیم فرقی هم نمیکنه صف رأی گیری باشه, صف مرغ باشه, ماشین باشه یا پیاز باشه.... بدنبال کت و شلواری خارج نشین نشستیم که بیان ماها را نجات بدهن.... به دنبال مارتین لوتر و گاندی میگردیم. این در حالیست که در بین ماها هزاران یعقوب لیث داریم هزاران سردار اسعد داریم هزاران بابک خرمدین داریم هزاران مازیار کارن داریم هزاران دلیران داریم که هر کدام میتواند یک قهرمان ملی شود.
درسته که زمانه عوض شده, اما میهن همان میهن هست و شعور میهن پرستی همان هست که بود. بدنبال دست نجات نباشیم نجات دهنده مرده است.
چرچیل گفت ما نه دوستی داریم نه دشمنی , ما اقتصاد داریم. یعنی هر آنچه که به نفع ماست انجام خواهیم داد. امریکا و متحدانش همان حرف چرچیل را قبول دارن چون سیاست بلد هستن.
به فکر سرزمین خود باشیم ترس را دور بریزین.

@c_b_shahzadeh