. برای اینکه یک مردمی را به زانو در بیاورند، اول استقلالش را می‌دزدند؛ و برای 
اینکه استقلال یک مردمی را بتوانند بدزدند، آن مردم را به خود محتاج می‌کنند. با 
این احتیاج وامانده است که آدم خودش را از دست می‌دهد، خوار و زبون می‌شود و به غیر 
خودی وابسته می‌شود؛ و نوکر می‌شود، و می‌شود مثل کفش‌ پای آنها، مثل نی سیگار 
آن‌ها، و حتی مثل تیغه‌ی شمشیر آن‌ها که وقتی لازم باشد گردن برادر خود، گردن زن و 
فرزند خود را هم می‌زند
<کلیدر>