⭕️دوستی جاودانهٔ ملت ابراهیم و ملت کوروش
📌ایرانی‌ها یگانه ملتی بودند که در کنار اسرائیلی‌ها، انتخابات را تا بامداد دنبال کردند
♦️در عمر ۵۵ سالهٔ روزنامه‌نگاری‌ام، هرگز انتخابات اسرائیل آنچنان که این بار برایم اهمیت داشت و تا بامدادان و روشن شدن نتایج اولیه آن، بیدار ماندم، اعتبار و اهمیت نداشت. دلبستگی من به تحولات خاورمیانه، دانستن زبان عربی و داشتن دوستان عرب، دیدارهایم از بیروت و قاهره و دمشق عملاً مرا در صف مخالفان اسرائیل قرار داده بود. ترجمه آثار ادبیات مقاومت فلسطین و سرودهای انقلابی بزرگانی چون صلاح عبدالصبور، محمود درویش، فدوی طوقان، سالم جبران، عبدالوهاب البیاتی و نزار قبانی بعد از سال ۱۹۶۷ هم بر دلبستگی من به صف مخالفان اسرائیل می‌افزود.
در نگاه روشنفکر ایرانی و ما جوان‌های پر از شور و احساس در انتخاب اسرائیل، دیرسالی، حزب کارگر‌‌ــ با نرمش بیشتر در برابر عرب‌ها و فلسطینی‌ها‌‌ــ جای قابل‌قبول‌تری داشت. ما بودیم و بن گورین و گلدامایر و مناحیم بگین و شامیر و پرز و حزب کارگر و لیکود احزاب دینی به حساب نمی‌آمدند.
فروپاشی اتحاد شوروی و سرازیر شدن یهودیان شوروی همزمان با یهودیان شرقی فالاشا و یهودیان مغرب و یمن از سوی دیگر جامعه اسرائیل را دگرگون کرد. چپ‌ها خیلی کمرنگ شدند و راست‌ها به‌سرعت بر دولت مسلط شدند. حالا کم‌کم دولت را پس از مردان تاریخی اسرائیل، شارون و نتانیاهو، نظامیان بازنشسته و سیاستمداران امیدوار، صحنه را تسخیر کردند.
با این همه یگانه دموکراسی در خاورمیانه با همه بالا و پایین‌ها و از همه مهم‌تر تهدیدهایی که گاه مثل ۷ اکتبر جان و جهان اسرائیل را در معرض خطری جدی قرار داد، همچنان استمرار یافته است.
انتخابات این هفته اسرائیل اما مثل دیگر انتخابات از زمان تولد اسرائیل نبود. حالا علاوه بر مردم اسرائیل، مردمانِ دیاری دیگر نیز با اضطراب و نگرانی آن را دنبال کردند .اگر شهروند اسرائیل با آرزوی داشتن زندگی بهتر به پای صندوق رأی رفت، بسیاری از شهروندان ایران در داخل و خارج بیدار نشستند و با دلهره آرزو کردند نتانیاهو برنده شود.
در زبان مذهبی، ملت عنوان پیروان یک دین است. ملت ابراهیم، ملت مسیح و ملت محمد که در زمان خلافت عمر، به «امت» تبدیل شد. با این حال امپراتوری ایران به عنوان یک ملت بزرگ و ملت ابراهیم، مدت‌ها کنار هم و با وحدت ابدی زیسته‌اند.
یهودیان ایران چه در دوران صفویه و قاجار و چه قبل از آن، اگرچه رنج‌های زیادی کشیدند، رهبران بزرگانشان در جمع حضوری چشمگیر داشتند. پزشکان درباری عمدتاً یهودی بودند و صنایع و تجارت دست آنها بود. خانواده‌های بزرگی مانند حییم، بروخیم، لوی، آلیانس، دلشاد، کهن، حی، مشفق همدانی، نی‌داوود، صدیق، امینی کردوانی، القانیان، بیبیان و... ده‌ها یهودی مشهور دیگر نمادهایی از چهره‌های برجسته اواخر دوران قاجار و طول سلطنت دو پهلوی بودند که در زمینه‌های صنعت، فرهنگ و سیاست، هنر، ورزش و موسیقی جایگاهشان را تثبیت کردند..
روابط ایران و اسرائیل تاریخ پرفرازونشیبی دارد. از زمان استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ تا انقلاب ۱۹۷۹ (۱۳۵۷) ایران، دو کشور به‌تدریج مناسبات سیاسی، نظامی، امنیتی، تجاری، صنعتی و علمی را گسترش دادند.
با این حال، با تأسیس جمهوری اسلامی، حکومت جدید در تهران، حتی پیش از استقرار، خواستار نابودی اسرائیل شد و جنگ با این کشور را به یکی از محورها و اصول سیاست خارجی خود تبدیل کرد. اصلی که تاکنون بدون تغییر باقی مانده و دو کشور را به رویارویی نظامی مستقیم کشانده است.
روابط دو ملت ایران و یهود سابقه‌ای بسیار طولانی‌تر از این هشت دهه دارد و به روایت اسناد تاریخی و باورهای مذهبی یهودیان به زمان فتح بابل به دست کوروش بزرگ و بازگشت یهودیان به زادگاهشان باز می‌گردد. البته گروهی از یهودیان در ایران ماندند و تا مقام شهبانویی امپراتوری هخامنشیان هم ارتقاء یافتند.
این واقعیت که ایران، برخلاف دیگر کشورهای خاورمیانه دولت-ملتی عرب نیست و مذهب «رسمی» متفاوت آن، اسلام شیعه، این کشور را از دیگر بازیگران منطقه‌ای و مناسبات آنها با اسرائیل، متمایز می‌کند، نقش مهمی در تنظیم روابط تهران با تل آویو در سال‌های نخست تاسیس اسرائیل بازی کرد؛ روابط ایران شاهنشاهی با کشور نوظهور، می‌توانست پشتوانه ارزشمندی برای ایران باشد، زیرا در آن سال‌ها، این اعراب بودند که اسرائیل را به نابودی تهدید می‌کردند.
بیشتر بخوانید...
🖌 دیدگاهی از علیرضا نوری‌زاده
@indypersian
📌ایرانی‌ها یگانه ملتی بودند که در کنار اسرائیلی‌ها، انتخابات را تا بامداد دنبال کردند
♦️در عمر ۵۵ سالهٔ روزنامه‌نگاری‌ام، هرگز انتخابات اسرائیل آنچنان که این بار برایم اهمیت داشت و تا بامدادان و روشن شدن نتایج اولیه آن، بیدار ماندم، اعتبار و اهمیت نداشت. دلبستگی من به تحولات خاورمیانه، دانستن زبان عربی و داشتن دوستان عرب، دیدارهایم از بیروت و قاهره و دمشق عملاً مرا در صف مخالفان اسرائیل قرار داده بود. ترجمه آثار ادبیات مقاومت فلسطین و سرودهای انقلابی بزرگانی چون صلاح عبدالصبور، محمود درویش، فدوی طوقان، سالم جبران، عبدالوهاب البیاتی و نزار قبانی بعد از سال ۱۹۶۷ هم بر دلبستگی من به صف مخالفان اسرائیل می‌افزود.
در نگاه روشنفکر ایرانی و ما جوان‌های پر از شور و احساس در انتخاب اسرائیل، دیرسالی، حزب کارگر‌‌ــ با نرمش بیشتر در برابر عرب‌ها و فلسطینی‌ها‌‌ــ جای قابل‌قبول‌تری داشت. ما بودیم و بن گورین و گلدامایر و مناحیم بگین و شامیر و پرز و حزب کارگر و لیکود احزاب دینی به حساب نمی‌آمدند.
فروپاشی اتحاد شوروی و سرازیر شدن یهودیان شوروی همزمان با یهودیان شرقی فالاشا و یهودیان مغرب و یمن از سوی دیگر جامعه اسرائیل را دگرگون کرد. چپ‌ها خیلی کمرنگ شدند و راست‌ها به‌سرعت بر دولت مسلط شدند. حالا کم‌کم دولت را پس از مردان تاریخی اسرائیل، شارون و نتانیاهو، نظامیان بازنشسته و سیاستمداران امیدوار، صحنه را تسخیر کردند.
با این همه یگانه دموکراسی در خاورمیانه با همه بالا و پایین‌ها و از همه مهم‌تر تهدیدهایی که گاه مثل ۷ اکتبر جان و جهان اسرائیل را در معرض خطری جدی قرار داد، همچنان استمرار یافته است.
انتخابات این هفته اسرائیل اما مثل دیگر انتخابات از زمان تولد اسرائیل نبود. حالا علاوه بر مردم اسرائیل، مردمانِ دیاری دیگر نیز با اضطراب و نگرانی آن را دنبال کردند .اگر شهروند اسرائیل با آرزوی داشتن زندگی بهتر به پای صندوق رأی رفت، بسیاری از شهروندان ایران در داخل و خارج بیدار نشستند و با دلهره آرزو کردند نتانیاهو برنده شود.
در زبان مذهبی، ملت عنوان پیروان یک دین است. ملت ابراهیم، ملت مسیح و ملت محمد که در زمان خلافت عمر، به «امت» تبدیل شد. با این حال امپراتوری ایران به عنوان یک ملت بزرگ و ملت ابراهیم، مدت‌ها کنار هم و با وحدت ابدی زیسته‌اند.
یهودیان ایران چه در دوران صفویه و قاجار و چه قبل از آن، اگرچه رنج‌های زیادی کشیدند، رهبران بزرگانشان در جمع حضوری چشمگیر داشتند. پزشکان درباری عمدتاً یهودی بودند و صنایع و تجارت دست آنها بود. خانواده‌های بزرگی مانند حییم، بروخیم، لوی، آلیانس، دلشاد، کهن، حی، مشفق همدانی، نی‌داوود، صدیق، امینی کردوانی، القانیان، بیبیان و... ده‌ها یهودی مشهور دیگر نمادهایی از چهره‌های برجسته اواخر دوران قاجار و طول سلطنت دو پهلوی بودند که در زمینه‌های صنعت، فرهنگ و سیاست، هنر، ورزش و موسیقی جایگاهشان را تثبیت کردند..
روابط ایران و اسرائیل تاریخ پرفرازونشیبی دارد. از زمان استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ تا انقلاب ۱۹۷۹ (۱۳۵۷) ایران، دو کشور به‌تدریج مناسبات سیاسی، نظامی، امنیتی، تجاری، صنعتی و علمی را گسترش دادند.
با این حال، با تأسیس جمهوری اسلامی، حکومت جدید در تهران، حتی پیش از استقرار، خواستار نابودی اسرائیل شد و جنگ با این کشور را به یکی از محورها و اصول سیاست خارجی خود تبدیل کرد. اصلی که تاکنون بدون تغییر باقی مانده و دو کشور را به رویارویی نظامی مستقیم کشانده است.
روابط دو ملت ایران و یهود سابقه‌ای بسیار طولانی‌تر از این هشت دهه دارد و به روایت اسناد تاریخی و باورهای مذهبی یهودیان به زمان فتح بابل به دست کوروش بزرگ و بازگشت یهودیان به زادگاهشان باز می‌گردد. البته گروهی از یهودیان در ایران ماندند و تا مقام شهبانویی امپراتوری هخامنشیان هم ارتقاء یافتند.
این واقعیت که ایران، برخلاف دیگر کشورهای خاورمیانه دولت-ملتی عرب نیست و مذهب «رسمی» متفاوت آن، اسلام شیعه، این کشور را از دیگر بازیگران منطقه‌ای و مناسبات آنها با اسرائیل، متمایز می‌کند، نقش مهمی در تنظیم روابط تهران با تل آویو در سال‌های نخست تاسیس اسرائیل بازی کرد؛ روابط ایران شاهنشاهی با کشور نوظهور، می‌توانست پشتوانه ارزشمندی برای ایران باشد، زیرا در آن سال‌ها، این اعراب بودند که اسرائیل را به نابودی تهدید می‌کردند.
بیشتر بخوانید...
🖌 دیدگاهی از علیرضا نوری‌زاده
@indypersian
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment