Yoshi katta managerlar yoki boshliqlar bilan gaplashganda ko'pincha shunday o'ylaymiz:

"Qarshi fikrim bor...
lekin aytsammi? Xafa bo'lsa-chi?
Hurmatsizlik bo'lmasmikin?"

Men har doim bir usulni qo'llayman:
SAVOL BERISH.

Faraziy misol:

Menejer yig'ilishda dedi:
"Yangi mahsulot haqida katalog ma'lumotlarini barcha mijozlarimizga emailda yuboringlar.
Yil oxirigacha 3ta mijozga sotishimiz kerak."

Men hammaga email yuborishga erinayotgan edim — va bir tomondan bu, menimcha, effektiv emasdi.

Lekin to'g'ridan-to'g'ri "Yo'q, bu noto'g'ri" deyolmasdim.

Shunda savol berdim:
"Rahbar, sizningcha mijozlarimizdan qaysilarida shu mahsulotga talab katta deb o'ylaysiz?"

Xona jimib qoldi.

Menejer o'yladi.
Keyin 5-6ta mijozni sanadi.

Men dedim:
"Unda, xo'p desangiz, men shu mijozlar shortlistini tayyorlayman va mijozning qaror beradigan kishisiga qanday qilib aloqaga chiqish haqida yana maslahatingizni olaman."

Men hech narsani rad etmadim.
Shunchaki savol berdim.

Chunki savol berish:
- Hurmatsizlik emas
- Aqillilik qilish emas
- Rejalarni aniqlashtirish
- Qarshilikni his ettirmaydi

Bu usul faqat rahbar uchun emas.

Mijoz bilan.
Juda yaqin bo'lmagan hamkasb bilan.
Katta yoki kichik — hammaga ishlatsa bo'ladigan sirli kuchdir.

Savol bering.
Javob emas — savol!

#YaponiyaWorkSkillTips #Jurabek #CommunicationSkills #WorkSkills


🚀Telegram📷 Instagram 🔵Facebook