کاپوتی حتی د رصبحانه در تیفانی نیز یک شخصیت حقیقی را دستمایه کارش قرار داده بود و بسیاری از مناسبات هالیوود را در آن به نمایش و گاه تمسخر گرفت.اما فرق صبحانه در تیفانی و به خونسردی فرق فیکشن با نانفیکشن است. شخصیت و اتفاق بیرونی که ایده ای به نویسنده می دهد برای خلق رمان و خیالپردازی imaganing بدون هیچ محدودیتی را می توان یک فیکشن دانست و در نان فیکشن نویسنده با ابزار شحصیت ها و مکان و گاه حوادث محدودی که همان واقعیت بیرونی است چهانش را می سازد. هر دو کار خلاقانه است و در هر دو خواننده داستان و قصه ای را می خواند( همینطور essay هم به عنوان کار خلاقانه محسوب می شود که بر اساس واقعیت های بیرونی اما پرداختی سوبژکتیو است)

نویسنده برای نوشتن داستان حتی اگر روایتی تخیلی باشد و در کره ماه و مریخ و هزار سال بعد بگذرد به شخصیت و روابط انسانی نیاز دارد که در واقع بخشی از خود حقیقی نویسنده است و می توان گفت هر متنی خلاقه ای به واقع پورتره ای از خود نویسنده را به نمایش می گذارد چه فیکشن و چه نافیکشن. اما مشکل ترجمه نان فیکشن به نا داشتان این است که مترحمین فیکشن را به داستان ترجمه کرده اند بنابراین نا فیکشن هم ناداستان است اما فیکشن نه به معنای داستان بلکه هر متن خلاقانه ای است که محصول خیالپردازی نویسنده باشد گفته می شود وگرنه در هر دو حتی د رنوع جستار هم ما گاهی قصه و روایت نویسنده را می خوانیم با همان اصول داستان نویسی.