ساعت سه‌‌ی بامداد، بامداد وقت را درست نمی‌گوید. پس ساعت سه‌ی نیمه‌شب باشد و بعد از مدت‌ها برگشته باشی به خانه‌ی پدری و لابه‌لای کتاب‌هایت نشسته باشی به تماشا.
کتاب برای خواندن زیاد داری اما دوست داری قفسه‌ها را نگاه کنی. هر از گاهی یک کتاب را بیرون بکشی. به خاک نشسته‌ بر لبه‌ی بالایی کتاب نگاه کنی. ورق بزنی و بگذاری همان‌جا که بود.
کتابِ نبودن بابک بیات را بیرون بکشی. از همان اول دوست نداشتی بگویی مجموعه داستان نبودن، مدام با خودت می‌گفتی کتابِ نبودن.
هر کتابی برای برانداختن کتاب‌های پیش از خودش می‌آید. این باور توست.
اگر برنیندازد، دوری نخواهد داشت.
کتاب نبودن را ورق می‌زنی:
«نباید بهش می‌گفتی عاشق چشم‌هایش شده‌ای. اشتباه کردی. مادرت بی‌راه نمی‌گفت: آدم خوب است کلید صندوق‌خانه‌ی دلش دست خودش بماند».
کتاب را ببندی و سعی کنی به‌خاطر بیاوری، داستان‌هایش را، کلماتش را.

#بابک_بیات
#کتاب_نبودن

در قرنطینه کتاب خوب بخوانیم