🔹درباره‌ی آن دخترِ سخنران

🖌هومن پناهنده

تجربه‌ی زندگی ندارد، سختی ندیده، شکرِ خدا تکیده و فرسوده نیست، نشاط و طراوت دارد، نمی‌داند جیبِ خالیِ کسی که چند دهانِ باز و شکم گرسنه منتظر همتِ او هستند چه کوفتی است، نمی‌داند که سیاست بازیچه‌ی کودکان نیست، بازی با دم شیر است. به لبخندش، وقتی که تشویقش می‌کنند، توجه کنید؛ این لبخندِ از سرِ شعف، واکنش کسی نیست که کمرش زیر بار زندگیِ تهی از معنایش خم شده، روحِ مجروحش توانِ ادامه دادن ندارد و خسته و خون‌آلود، صرفاً از سرِ اضطرار، اقدامِ سیاسی می‌کند و سیاست برایش مایه‌ی لذت نیست، تلاشی است نومیدانه و چه‌بسا انتحاری برای خلاص شدن از وضعیت نفرین‌شده‌ای که تهیدستی و رنج و سرشکستگی مشخصه‌ی آن است. باری، این ندانستن‌ها عیبِ این دختر نیست، محدودیت اوست، محدودیتِ خجسته‌ی هر جوانی است که جوانی کردن حق اوست و حق اوست که در عنفوان جوانی از عمق و دامنه‌ی فلاکتی که بسیاری از میانسالان و پیران درگیر آن‌اند بی‌خبر بماند و بتواند با شعف، از ژرفترین لایه‌ی وجودش لبخندی بزند که وقتی نمره‌ی الف می‌گیرد، می‌زند. اما مبادا دست کمش بگیرید، اگر اقیانوسی از آنها تشکیل بشود، آن‌گاه اعمالِ از سرِ بازی‌شان، درست یا نادرست، اثر وضعی و واقعی خواهد داشت، چنانکه در سال ۵۷ داشت و این باید ما را به فکر فرو ببرد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa