رایج ترین انتقاداتی که نسبت به اتریشی ها مطرح می شود به قرار زیر است:
« رویکرد اتریشی و نئوکلاسیک مانعه الجمع (دویه دو ناسازگار نیستند، بلکه مکمل یکدیگرند.»
این ادعای بعضی از نویسندگان نئوکلاسیک است که به دنبال اتخاذ یک دیدگاه گزینشی هستند که علنا در تضاد با مکتب نباشد. با این حال، اتریشیها، این دیدگاه را چیزی بیش از یک پیامد ناخوشایند نیهیلیسم یا پوچگرایی مختص تکثرگرایی روش شناختی می دانند که مطابق با آن، همه ی روش ها قابل قبول هستند و مسئله ی علم اقتصاد صرفا این است که از بین این روشها، روش مناسب مختص هر مسنله را انتخاب کند. نویسندگان اتریش این دیدگاه را به عنوان تلاش برای حفظ پارادایم نئوکلاسیک در مقابل استدلالهای انتقادی قدرتمند رویکرد اتریشی علیه آن می شناسند. ادعای سازش پذیری، زمانی توجیه پذیر می شود که روش نئوکلاسیک (که مبتنی بر تعادل، ثبات و مفهوم محدود بهینه سازی و عقلانیت است)، مطابق با حالت واقعی کنش انسانی باشد و تمایل به تباه کردن تجزیه وتحلیل نظری نداشته باشد، که البته به اعتقاد اتریشی ها این گونه است. بنابراین تدوین مجدد نتیجه گیری های نظری نئوکلاسیک از دیدگاه روش شناختی پویا و ذهن گرای اتریشی اهمیت بسیار زیادی دارد تا نشان دهیم که نتیجه گیری های نئوکلاسیکی باید به دلیل نواقص تحلیلی شان کنار گذاشته شوند. غیر ممکن است که پارادایم نئوکلاسیک بتواند واقعیت های انسانی، و همچون خلاقیت کارآفرینانه را در چارچوب مقوله های مفهومی خود موجودیت بخشد. تلاش برای پیوند جبری واقعیت های انسانی به پارادایم نئوکلاسیک، ناگزیر هم تمسخر آشکار این واقعیت های انسانی و هم شکست محکم و کامل رویکرد نئوکلاسیک را به دنبال دارد که صرفا چارچوب مفهومی روشنگرانه ی پیچیده، واقع نگرانه و غنی تر مختص مكتب اتریش می تواند جلو این شکست را بگیرد.
از کتاب اقتصاد مکتب اتریش
خسوس هورتا دسوتو


@austrianschool

Comments

Be the first to add a comment