دکتر #عزیز_رفیعی، بخش اول
شادروان استاد دكتر عزيز رفيعي از جمله دامپزشكاني بود كه به واقع در راه اعتلاي دامپزشكي و سازندگي و تكامل مؤسسه تحقيقاتي سرم و واكسن‌سازي رازي و تربيت نسل جديد از دامپزشكان تلاش بسيار كرد. استاد در ميان محققين و اساتيد بيماري‌شناسي يك چهره جهاني بود. روانشاد دكتر عزيز رفيعي به سال 1289 در محله ششكلان تبريز ديده به جهان گشود. اجداد او همه به شغل ديواني و مستوفي‌گري اشتغال داشتند. سه سال بيش نداشت كه پدر خود را كه جواني سي ساله بود از دست داد و آن شوكت و حشمت بر باد رفت. مادر ناچار از آن شد كه با دوخت و دوز لباس براي ديگران هزينه زندگي خود و دو فرزند خردسال را تأمين كند. دوران آموزش را در مدرسه حكمت و مدرسه مموريال آمريكايي‌ها در تبريز طي نمود و به زبان انگليسي آشنايي كافي پيدا كرد. مدتي در مطب يكي از پزشكان خوشنام تبريز به نام دكتر علي توفيق تلمذ كرده و به نسخه‌پيچي، راديوگرافي بيماران و رتق و فتق امور مطلب پرداخت و در حاشيه نيز از يك بانوي ارمني كه كلاس زبان داير كرده بود، زبان فرانسه آموخت. بالاخره در سال 1306 پس از مدتي تحصيل در دبيرستان محمديه ديپلم متوسطه را دريافت نمود. پس از آن به لطف مادر و بزرگان خانواده، با استفاده از پولي كه از شهرداري بابت خسارت ناشي از تخريب خانه‌اي كه در معرض تعريض معابر قرار گرفته بود، به فرانسه (تولوز) عزيمت كرد. دو سال بعد به دليل نمرات مشعشعي كه در تمامي واحدهاي درسي كسب كرده بود، جزء دانشجويان بورسيه دولت ايران قرار گرفت. در سال 1311 از دانشگاه تولوز فارغ‌التحصيل و در ميان دانشجويان خارجي رتبه اول را به خود اختصاص داد. سال بعد در مدرسه دامپزشكي آلفور پاريس ثبت‌نام كرد و پس از پايان دوره تخصصي در بيماري‌هاي گرمسيري به عنوان كارورز در انستيتو پاستور پاريس و سپس در انستيتوهاي پاستور مراكش و الجزيره ادامه كارورزي داده و تجربه كسب كرد. در سال 1314 ديپلم تخصصي خود را در رشته دامپزشكي با درجه افتخارآميز دريافت نمود و به ايران برگشت. پس از چند روز توقف در تبريز به تهران آمد و با آقاي دكتر لوئي دلپي كه در آن موقع رئيس مؤسسه واكسن و سرم‌سازي رازي (حصارك) بود ملاقات كرد. نامبرده در موقع اقامت خود در فرانسه با آقاي دكتر دلپي مكاتبه داشت و اطلاعاتي از نظر بيماري‌هاي واگير در ايران و كار مفيدي كه ايشان بتواند براي مبارزه با اين بيماري‌ها در خارج از ايران انجام بدهد، خواسته بود. چون خدمت وظيفه را انجام نداده بود ابتدا در مؤسسه مذكور از قرار روزي 40 ريال با احتساب 25 روز در ماه استخدام شد. در اسفندماه 1315 شمسي كه مصادف با جنگ جهاني دوم بود به خدمت نظام وظيفه اعزام شد، ابتدا يك ماه در باغشاه آن زمان به عنوان سرباز عادي سپس به مدت شش ماه در دانشكده افسري و پنج ماه آخر با درجه ستوان سه افسر سوار در هنگ سوار خدمت كرد. تأسيس مؤسسه رازي در سال 1309 مصادف با شيوع بيماري طاعون گاوي در ايران بود كه به منظور سر و سامان دادن و مبارزه با اين بيماري با استخدام يك نفر كارشناس فرانسوي بنام دكتر دلپي شروع به كار كرد. هنگامي كه شادروان استاد عزيز رفيعي به استخدام اين مؤسسه درآمد فقط يك آزمايشگاه متشكل از چند اطاق بود و تنها دكتر دامپزشك همان دكتر دلپي و كادر علمي محدود به دو يا سه نفر تكنسين بودند كه كار اصلي آنها تهيه واكسن ضد طاعون گاوي و شاربن (سياه زخم) بود. خدمات آقاي دكتر دلپي در مؤسسه رازي نزديك به 20 سال به طول انجاميد و در 15 سال پاياني خدمت ايشان شادروان دكتر عزيز رفيعي همواره همكاري نزديك و فعال ايشان بود. استاد خدمت خود را در مؤسسه رازي به عنوان رئيس آزمايشگاه، رئيس بخش و به مدت مديدي به عنوان معاون و بالاخره قريب شانزده سال پس از رفتن دكتر دلپي از ايران رياست مؤسسه را عهده‌دار بود. همانطوري كه اشاره شد در اوايل شروع كار ايشان در آن مؤسسه تحقيقاتي و توليدي، سازمان فاقد وسايل آسايش از قبيل آب جاري، برق و غيره بود. از همه مهمتر اينكه بيماري مالاريا در آن منطقه شايع بود و بيشتر كاركنان مؤسسه و ساكنان منطقه از اين بيماري رنج مي‌بردند، به طوري كه مادر و همسر نامبرده نيز دچار بيماري شده و مدت متمادي تحت درمان با كنين بودند. علاوه بر مالاريا در دهات مجاور مؤسسه بيماري تب بازگرد ناشي از گزش كنه كه شباهتي به عوارض مالاريا ايجاد مي‌نمود كه خود موجب اشتباه پزشكان در تشخيص و افتراق آن از مالاريا شده بود. اولين بار تشخيص اين بيماري را در نتيجه آزمايش خون بيماراني كه به مؤسسه مراجعه مي‌كردند استاد عزيز رفيعي دادند كه بعدها موضوع پژوهش‌هاي گسترده‌اي در همان مؤسسه و مؤسسات علمي ديگر در جهان شد.
شادروان استاد دكتر عزيز رفيعي از جمله دامپزشكاني بود كه به واقع در راه اعتلاي دامپزشكي و سازندگي و تكامل مؤسسه تحقيقاتي سرم و واكسن‌سازي رازي و تربيت نسل جديد از دامپزشكان تلاش بسيار كرد. استاد در ميان محققين و اساتيد بيماري‌شناسي يك چهره جهاني بود. روانشاد دكتر عزيز رفيعي به سال 1289 در محله ششكلان تبريز ديده به جهان گشود. اجداد او همه به شغل ديواني و مستوفي‌گري اشتغال داشتند. سه سال بيش نداشت كه پدر خود را كه جواني سي ساله بود از دست داد و آن شوكت و حشمت بر باد رفت. مادر ناچار از آن شد كه با دوخت و دوز لباس براي ديگران هزينه زندگي خود و دو فرزند خردسال را تأمين كند. دوران آموزش را در مدرسه حكمت و مدرسه مموريال آمريكايي‌ها در تبريز طي نمود و به زبان انگليسي آشنايي كافي پيدا كرد. مدتي در مطب يكي از پزشكان خوشنام تبريز به نام دكتر علي توفيق تلمذ كرده و به نسخه‌پيچي، راديوگرافي بيماران و رتق و فتق امور مطلب پرداخت و در حاشيه نيز از يك بانوي ارمني كه كلاس زبان داير كرده بود، زبان فرانسه آموخت. بالاخره در سال 1306 پس از مدتي تحصيل در دبيرستان محمديه ديپلم متوسطه را دريافت نمود. پس از آن به لطف مادر و بزرگان خانواده، با استفاده از پولي كه از شهرداري بابت خسارت ناشي از تخريب خانه‌اي كه در معرض تعريض معابر قرار گرفته بود، به فرانسه (تولوز) عزيمت كرد. دو سال بعد به دليل نمرات مشعشعي كه در تمامي واحدهاي درسي كسب كرده بود، جزء دانشجويان بورسيه دولت ايران قرار گرفت. در سال 1311 از دانشگاه تولوز فارغ‌التحصيل و در ميان دانشجويان خارجي رتبه اول را به خود اختصاص داد. سال بعد در مدرسه دامپزشكي آلفور پاريس ثبت‌نام كرد و پس از پايان دوره تخصصي در بيماري‌هاي گرمسيري به عنوان كارورز در انستيتو پاستور پاريس و سپس در انستيتوهاي پاستور مراكش و الجزيره ادامه كارورزي داده و تجربه كسب كرد. در سال 1314 ديپلم تخصصي خود را در رشته دامپزشكي با درجه افتخارآميز دريافت نمود و به ايران برگشت. پس از چند روز توقف در تبريز به تهران آمد و با آقاي دكتر لوئي دلپي كه در آن موقع رئيس مؤسسه واكسن و سرم‌سازي رازي (حصارك) بود ملاقات كرد. نامبرده در موقع اقامت خود در فرانسه با آقاي دكتر دلپي مكاتبه داشت و اطلاعاتي از نظر بيماري‌هاي واگير در ايران و كار مفيدي كه ايشان بتواند براي مبارزه با اين بيماري‌ها در خارج از ايران انجام بدهد، خواسته بود. چون خدمت وظيفه را انجام نداده بود ابتدا در مؤسسه مذكور از قرار روزي 40 ريال با احتساب 25 روز در ماه استخدام شد. در اسفندماه 1315 شمسي كه مصادف با جنگ جهاني دوم بود به خدمت نظام وظيفه اعزام شد، ابتدا يك ماه در باغشاه آن زمان به عنوان سرباز عادي سپس به مدت شش ماه در دانشكده افسري و پنج ماه آخر با درجه ستوان سه افسر سوار در هنگ سوار خدمت كرد. تأسيس مؤسسه رازي در سال 1309 مصادف با شيوع بيماري طاعون گاوي در ايران بود كه به منظور سر و سامان دادن و مبارزه با اين بيماري با استخدام يك نفر كارشناس فرانسوي بنام دكتر دلپي شروع به كار كرد. هنگامي كه شادروان استاد عزيز رفيعي به استخدام اين مؤسسه درآمد فقط يك آزمايشگاه متشكل از چند اطاق بود و تنها دكتر دامپزشك همان دكتر دلپي و كادر علمي محدود به دو يا سه نفر تكنسين بودند كه كار اصلي آنها تهيه واكسن ضد طاعون گاوي و شاربن (سياه زخم) بود. خدمات آقاي دكتر دلپي در مؤسسه رازي نزديك به 20 سال به طول انجاميد و در 15 سال پاياني خدمت ايشان شادروان دكتر عزيز رفيعي همواره همكاري نزديك و فعال ايشان بود. استاد خدمت خود را در مؤسسه رازي به عنوان رئيس آزمايشگاه، رئيس بخش و به مدت مديدي به عنوان معاون و بالاخره قريب شانزده سال پس از رفتن دكتر دلپي از ايران رياست مؤسسه را عهده‌دار بود. همانطوري كه اشاره شد در اوايل شروع كار ايشان در آن مؤسسه تحقيقاتي و توليدي، سازمان فاقد وسايل آسايش از قبيل آب جاري، برق و غيره بود. از همه مهمتر اينكه بيماري مالاريا در آن منطقه شايع بود و بيشتر كاركنان مؤسسه و ساكنان منطقه از اين بيماري رنج مي‌بردند، به طوري كه مادر و همسر نامبرده نيز دچار بيماري شده و مدت متمادي تحت درمان با كنين بودند. علاوه بر مالاريا در دهات مجاور مؤسسه بيماري تب بازگرد ناشي از گزش كنه كه شباهتي به عوارض مالاريا ايجاد مي‌نمود كه خود موجب اشتباه پزشكان در تشخيص و افتراق آن از مالاريا شده بود. اولين بار تشخيص اين بيماري را در نتيجه آزمايش خون بيماراني كه به مؤسسه مراجعه مي‌كردند استاد عزيز رفيعي دادند كه بعدها موضوع پژوهش‌هاي گسترده‌اي در همان مؤسسه و مؤسسات علمي ديگر در جهان شد.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment