ضرورت سیاست گذاری و تعیین رویکرد نهادی در مواجهه با پیامدهای تغییرات اقلیمی و سازگاری
🌀انتخاب رویکردهای سازگار با اقلیم در برنامه ریزی و سیاست گذاری می‌تواند زمینه‌ساز مشارکت‌هایی شوند که انطباق و توسعه پایدار را ادغام کرده تا به طور همزمان به کاهش ریسک بلایا، کاهش فقر و نابرابری در همه سطوح، بهسازی زیرساختها، تاب‌آوری نهادی و اجتماعی بپردازند.
انطباق با تغییرات اقلیمی معمولا مستلزم تطبیق زیرساختها، آمادگی اجتماعی و همچنین کنترل تنش‌های سیاسی بین دولت‌های محلی و ملی است، هرچند ادغام کردن رویکردها با وجود مزایایی که دارد، می‌تواند دشوار باشد، اما برای بقای قلمرو لازم و ضروری است.
البته بنا بر تحلیل بانک جهانی عبارت «توسعه‌ی مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی» اغلب با نوعی بی‌دقتی استفاده می‌شود و این احساس غلط را ایجاد می‌کند که تاثیرات اقلیمی در هر صورت کاملا قابل مدیریت شدن است، درحالی که چنین چیزی ممکن نبوده و بدیهی است که برخی از ارزیابی ها مربوط به اتفاقاتی است که محتمل بوده و هنوز اتفاق نیفتاده است. بعنوان مثال پیش از رویداد آب‌وهوایی شدید و حاد، به سختی می‌شود تعیین کرد که آیا اجتماعات محلی برای سازگاری در آن سطح آماده هستند؟
آیا ابتکارات اصلی بکارگرفته شده موثر یا ناهنجار خواهد بود؟
روی سخن با مدیریت منابعی همچون مدیربت یکپارچه منابع آب، جلوگیری از جنگل زدایی، احیا جنگلهای از دست رفته، آموزش جوامع محلی، راهکارهای مقاوم سازی جوامع محلی در برابر سیل و زلزله و مواردی از این دست است که بر اساس داده های موجود قابلیت سازگاری دارند.
برای سنجش بهتر آمادگی، بانک جهانی و برخی از بانک‌های منطقه‌ای درصدد هستند بفهمند آیا می‌توانند بر کارآیی تلاش‌ها برای انطباق با تغییرات اقلیمی نظارت کنند یا خیر (بانک جهانی 2012).
در هرحال آنچه مسلم است و بر اساس شواهد موجود کشورها باید تغییرات اقلیمی را در برنامه های توسعه ای خود به عنوان یک احتمال بسیار جدی در نظر گرفته و مطابق با داده های موجود سازگار کنند. بدیهی است که نمی‌شود با زیرساختها و برنامه ها و سیاست‌های ناسازگار با محیط زیست و اقلیم؛ سازگاری را به مردم توصیه کرد.
نادیده گرفتن احتمالات مخاطره آمیز و پیش بینی های اقلیمی تقریبا در تمام سطوح مدیریتی در ایران قابل مشاهده است مثلا، دربخش آب بویژه با وجود سیستم ناکارآمد مدیریت موجود در بخش های مختلف مانند حوزه کشاورزی؛ سیستم پوسیده آب شرب، نبود سیستم‌های بازچرخانی، انتقال آب و سدسازی های بی رویه، آلوده کردن منابع آب شیرین توسط کارخانه های صنعتی و زباله‌ها و بی عملی نهادهای مسئول در برابر این امر، نابودی منابع آب به بهانه اشتغالزایی و نابودی و تخریب منابع آب، جنگل و مراتع و موارد بسیار دیگر که به سیستم حکمرانی آب مربوط است؛ صحبت از سازگاری با تغییرات اقلیمی با مردم را امری مضحک می نماید.
/مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
🌀انتخاب رویکردهای سازگار با اقلیم در برنامه ریزی و سیاست گذاری می‌تواند زمینه‌ساز مشارکت‌هایی شوند که انطباق و توسعه پایدار را ادغام کرده تا به طور همزمان به کاهش ریسک بلایا، کاهش فقر و نابرابری در همه سطوح، بهسازی زیرساختها، تاب‌آوری نهادی و اجتماعی بپردازند.
انطباق با تغییرات اقلیمی معمولا مستلزم تطبیق زیرساختها، آمادگی اجتماعی و همچنین کنترل تنش‌های سیاسی بین دولت‌های محلی و ملی است، هرچند ادغام کردن رویکردها با وجود مزایایی که دارد، می‌تواند دشوار باشد، اما برای بقای قلمرو لازم و ضروری است.
البته بنا بر تحلیل بانک جهانی عبارت «توسعه‌ی مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی» اغلب با نوعی بی‌دقتی استفاده می‌شود و این احساس غلط را ایجاد می‌کند که تاثیرات اقلیمی در هر صورت کاملا قابل مدیریت شدن است، درحالی که چنین چیزی ممکن نبوده و بدیهی است که برخی از ارزیابی ها مربوط به اتفاقاتی است که محتمل بوده و هنوز اتفاق نیفتاده است. بعنوان مثال پیش از رویداد آب‌وهوایی شدید و حاد، به سختی می‌شود تعیین کرد که آیا اجتماعات محلی برای سازگاری در آن سطح آماده هستند؟
آیا ابتکارات اصلی بکارگرفته شده موثر یا ناهنجار خواهد بود؟
روی سخن با مدیریت منابعی همچون مدیربت یکپارچه منابع آب، جلوگیری از جنگل زدایی، احیا جنگلهای از دست رفته، آموزش جوامع محلی، راهکارهای مقاوم سازی جوامع محلی در برابر سیل و زلزله و مواردی از این دست است که بر اساس داده های موجود قابلیت سازگاری دارند.
برای سنجش بهتر آمادگی، بانک جهانی و برخی از بانک‌های منطقه‌ای درصدد هستند بفهمند آیا می‌توانند بر کارآیی تلاش‌ها برای انطباق با تغییرات اقلیمی نظارت کنند یا خیر (بانک جهانی 2012).
در هرحال آنچه مسلم است و بر اساس شواهد موجود کشورها باید تغییرات اقلیمی را در برنامه های توسعه ای خود به عنوان یک احتمال بسیار جدی در نظر گرفته و مطابق با داده های موجود سازگار کنند. بدیهی است که نمی‌شود با زیرساختها و برنامه ها و سیاست‌های ناسازگار با محیط زیست و اقلیم؛ سازگاری را به مردم توصیه کرد.
نادیده گرفتن احتمالات مخاطره آمیز و پیش بینی های اقلیمی تقریبا در تمام سطوح مدیریتی در ایران قابل مشاهده است مثلا، دربخش آب بویژه با وجود سیستم ناکارآمد مدیریت موجود در بخش های مختلف مانند حوزه کشاورزی؛ سیستم پوسیده آب شرب، نبود سیستم‌های بازچرخانی، انتقال آب و سدسازی های بی رویه، آلوده کردن منابع آب شیرین توسط کارخانه های صنعتی و زباله‌ها و بی عملی نهادهای مسئول در برابر این امر، نابودی منابع آب به بهانه اشتغالزایی و نابودی و تخریب منابع آب، جنگل و مراتع و موارد بسیار دیگر که به سیستم حکمرانی آب مربوط است؛ صحبت از سازگاری با تغییرات اقلیمی با مردم را امری مضحک می نماید.
/مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment