✳️ آنچه همه می‌دانند اغلب اشتباه است؟!

✅ تغییر انگاره های ذهنی در رهبری کسب و کار


❇️ داستان دوم: وقتی لازم است در محتوای دفترچه راهنما تجدید نظر کرد

سال‌ها قبل که من به‌عنوان مشاور برای دو شرکت هواپیماسازی بوئینگ و مک دونل داگلاس کار می‌کردم هر دو این شرکت‌ها به دنبال ایجاد تغییراتی در طراحی هواپیماهای تولیدی خود بودند. من به‌طور متناوب با تیم طراحی هر شرکت جداگانه ملاقات می‌کردم تا پیشرفت‌های صورت گرفته روی طرح‌های پیشنهادی‌شان و آنچه صدها میلیون دلار ارزش داشت را بررسی کنم و از میان طرح‌های موجود بهترین طرح را انتخاب و تایید کنم.
یک روز در یک جلسه شرایط قطعه‌هایی را مورد بحث قرار دادیم که با آنها می‌توانستیم قیمت نهایی تولید هواپیما را پایین‌تر بیاوریم. مدیر مک دونل داگلاس گفت: «اگر شما اجازه دهید اندازه دریچه فرار را تا ۲ اینچ تغییر دهیم از این طریق می‌توانیم ۱۰ میلیون دلار هزینه برای هر هواپیمای تولیدی صرفه‌جویی کنیم. البته این اندازه استاندارد در هواپیماهای دی سی ۹ است و آنها با موفقیت تمام تست‌های اِف‌ای اِی را بدون هیچ مشکلی پشت سر گذاشته‌اند.» پس من قول دادم درخواستش را بررسی کنم، چون می‌توانست پول زیادی را صرفه‌جویی کند.
به محض آنکه توانستم با مهندس مسوول تجهیزات هواپیما تماس گرفتم. او به من گفت: «نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم این الزام مستقیما در دفترچه طراحی هواپیمای ما با مشخصات کامل آمده است و بعد از این تغییر باید آن را برای تمام خطوط هوایی جدید استفاده کنیم. این به آن معنا بود که یک منبع فرعی وجود داشت. این منبع فرعی کتابچه طراحی بود، نه تنها نتایج قابل پیش‌بینی و تکرارپذیر را ارائه می‌کرد بلکه همه می‌دانستند که این ابعاد درست‌ترین مورد برای دریچه فرار است و باید از آنها استفاده شود.  اعتبار و قابل اطمینان بودن مفاهیمی هستند که برگرفته از آزمون هستند. اعتبار تست به ما می‌گوید چقدر مقیاس‌های تست درست هستند و چه چیزی باید بررسی شود. این قضاوت براساس اسناد مرتبط با کامل بودن نتیجه‌گیری حاصل از امتیازات تست است. می‌دانستم که هر ویژگی در دفترچه طراحی هواپیما مشخص بود از کجا آمده و بر چه اساسی بود. من از مهندس خواستم تحقیق لازم را در مورد منشأ تست‌ها صورت دهد. نتیجه به دست آمده برای همه ما جالب بود: ویژگی مندرج در دفترچه؛ این ویژگی براساس تست انجام شده در مورد هواپیمای ملخ‌دار در ۳۰ سال قبل بود یعنی زمانی که هواپیما‌ها در حدود ۱۲۰ مایل در ساعت سرعت داشتند حال آنکه هواپیمایی که ما روی آن کار می‌کردیم ۵۰۰ مایل در ساعت سرعت داشت. در واقع ویژگی طراحی معتبر نبود. ما آن را به یکی از طراحان هوایی خود دادیم. او به ما توصیه کرد آنچه همه می‌دانند (دفترچه طراحی) را فراموش کنیم و اینکه ۲ اینچ تفاوت چندانی در سرعت پیش‌بینی شده فرار با چتر نجات ایجاد نمی‌کند و ما به توصیه او عمل کردیم و موفق هم شدیم.

https://t.me/ExecutiveManagement

Comments

Be the first to add a comment