ملت بزرگ ایران، امروز روزِ «اعدام عشق» است.

امروز سیزدهم مهر است، در ایام جشن مهرگان؛ در روزهایی که مهر باید بر این سرزمین جاری باشد، عشق را اعدام کردند.

جمهوری اشغالگر اسلامی چند روز پیش، با اعدام سربازی که به هم‌میهنانش شلیک نکرد، وجدان را اعدام کرد، و امروز با کشتن علیرضا سپاهی، داماد یک‌روزه، عشق را به دار کشید.

جوانی ۲۴ ساله که دیروز با دختری که دوستش داشت عقد بست.
آخرین خواسته‌اش دیدار عشقش، مهشاد، بود؛ از همین هم محرومش کردند.

هنگام بازداشت، در خانه‌اش، در حالی که دستبند به دست داشت، چهار گلوله به پایش شلیک کردند.
پس از جراحی، او را به زندان بازگرداندند تا زیر شکنجه اعتراف اجباری بدهد.
مادرش هم شکنجه‌ی پسر را تاب آورد و هم خود پیش چشم او شکنجه شد تا پسر لب به اعتراف بگشاید. ماه پیش، پسرعمویش را جلوی چشمانش اعدام کردند، و علیرضا در پای همان چوبه‌ی دار، به هنگام اجرای حکم خودش، سکته کرد.
دوباره او را به بیمارستان بردند و بستری‌اش کردند، تا بار دیگر اعدامش کنند.
مگر ما فراموش خواهیم کرد که خواهر علیرضا، در روزهایی که برادرش در بیمارستان بستری بود، هر روز می‌نوشت: «کاش خوب نشوی، علیرضا…»؟

دودمانتان از آهِ ملت بزرگ ایران بر باد است.
زود است که نابودی‌تان را به بدترین شکل ممکن ببینیم؛ شما که دامادکُشی به راه انداختید و نخستین حکومتی هستید که در تاریخ ایران، عشق را اعدام کردید.

@flith