تقریباً 40 سال پیش، در مورد اینکه آیا روان درمانی نتایجی بهتر از میزان بهبودی خودبخودی را به همراه دارد یا خیر، اختلاف نظر وجود داشت. به طور قابل توجهی، یافتن نمونه‌ای ناموثر از روان‌درمانی آزمون‌شدۀ تجربی که به یک بیمار جویای درمان (به عنوان مثال، بیماری که مشکل دارد یا در مضیقه است و به دنبال درمان است) ارائه می‌شود، دشوار است. در حالی که چندین درمان به‌عنوان بالقوه مضر معرفی شده‌اند، این روش‌ها اغلب یا اصلاً روان‌درمانی نیستند و به کسانی ارائه شده‌اند که نه در پریشانی هستند و نه به دنبال درمان هستند؛ یا این که معرفی آنها به عنوان بالقوه مضر بر اساس شواهد بسیار محدودی است. قبل از استفاده از فراتحلیل، مخالفان و حامیان روان درمانی می توانستند مواضع مربوطه خود را بررسی کرده و پشتیبانی پیدا کنند. اگرچه اولین فراتحلیل بحث برانگیز بود، اما نتایج فراتحلیل اولیه و فراتحلیل‌های به این نتیجه رسیدند که روان درمانی به طور قابل توجهی کارآمد است.
Wampold, B. E., & Imel, Z. E. (2015). The great psychotherapy debate: The evidence for what makes psychotherapy work. Routledge.