آب قربانی سیاست زدگی است؛ نجات این قربانی از قربانگاه تنها راه نجات ایران
گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس در خصوص وضعیت آب و فرونشست زمین بسیاری از دلسوزان وطن را وحشت‌زده کرده است.
اگر این گزارش حکمرانان را هم تحت تاثیر قرار داده و وحشت زده شان کرده است؛ وقت آن است که متخصصان آب و محیط زیست در کنار متخصصان اجتماعی و توسعه پایدار را فراخوانده و با جستجوي راه حلهای نوآورانه و پایدار جلو فراگیرتر شدن فاجعه ای که پیامد مدیریت ناکارآمد و مطلق فن سالاران است گرفته شود.
عامل اصلی این وضعیت « وعده های سیاسی» و «گعده های سیاسی» است. انها که با وعده تأمین مداوم آب و مدیریت دستوری به ولع و آب خواهی اذهان مردم دامن زدند و البته جیب مافیاهای آب و صنعت و کشاورزی را آباد نمودند.
اکنون که کفگیر اب به ته دیگ خورده و صدايش درآمده؛ در عرصه مدیریت آب نیاز به بازنگری در تربیت انسانهایی با تفکر سازگاری با کم آبی داریم.
چندین دهه فن سالاران با راههای فن سالارانه در حوزه اب و کشاورزی کشور را به این بن بست رساندند، اکنون نیاز به مشارکت رویکردهای انسان گرا و کمک گرفتن از متخصصان علوم انسانی برای سرو سامان دادن به مشارکت، سازگاری با کم آبی و کاهش مداخلات سیاسیون در مسائل و امور آب است.
فرونشست زمین بسیار جدی است و وقت ان است که توصیه نامه ها و مداخلات سیاسیون ملی و محلی در امور آب و چاهها پایان یابد.
همه دلسوزان منتقد به مديريت منابع آب و منابع طبیعی کشور می دانند که مافیای آب و کشاورزی و صنعت، چگونه کشور را به این بن بست هولناک کشانده است و تا
زمانی که مدیریت آب از چنبره سیاست و فساد و زیاده خواهی خلاص نشود و به دست متخصصان واقعی و دلسوز میان رشته ای سپرده نشود دامنه و عمق بحران بیشتر خواهد شد.
سدسازی که بیش از 60 درصد ابهای کشور را تبخیر می کند و انتقال آب از این استان به آن استان نه تنها مشکلی حل نخواهد کرد، بلکه فقط دامنه بحران را بزرگتر و فراگیر تر و اجتماعی خواهد کرد.
خشک شدن دریاچه ارومیه، تالاب ها از جمله تالاب بختگان و طشک و گاوخونی و دریاچه های اب شیرین همه و همه نتیجه سدسازی و انتقال آب و توسعه فاجعه بار کشاورزی با پنهان شدن پشت نقاب اشتغال زایی و تولید و خودکفایی است.
این شواهد و نتایج رسمی پژوهشی نشان می‌دهد که در 30 سال گذشته هرچه آب بیشتر عرضه شده، تقاضا هم بیشتر شده و دامنه تخریب نیز گسترش یافته است.
مشکل آب ایران در سیاست و سیاستگذاری های پشت درهای بسته ای که می گفتند « موافقت محیط زیست و دستگاههای متولی پایداری را چند روزه می گیرند» بوده و مهار تخریب آن نیز از همین نقطه مقابله با سوداگران آب است.
از طرفی نگاهی به ضایعات آب در بخش کشاورزی کافیست تا نشان دهد که در کشاورزی فاجعه ما چه خبر است. در ایران چندبرابر آبهایی که منتقل می‌شود، فقط ضایعات آب وجود دارد و رقم 30 هزار میلیون متر مکعب آب رقم هولناکی است که البته لرزه بر دل متولیان آب و کشاورزی نیانداخته است. که اگر انداخته بود امروز با این حجم از تخریب آبخوان‌های کشور مواجه نبودیم.
هرچند در حال حاضر حتی با وجود این گزارش‌ها در برخی از نقاط کشور؛ درست جلو چشم مسئولان و متولیان، عده ای در حال تصرف منابع طبیعی جنگل تراشی و کشت محصولات آب بر با چاههای غیرمجازند.
این شیوه حکمرانی که بر روی سدسازی و انتقال آب و خودکفایی و گذاشتن بار اشتغال بر گرده کشاورزی بنا شده و آب‌های زیرزمینی را به حاشیه سپرده است؛ عامل اصلی ویرانی آبخوانها و فرونشست است و این دور باطل که همچنان ادامه دارد تنها به تخریب بیشتر و مصائب غیرقابل جبران می انجامد.
برای نجات کشور باید و ضروری است برای آبخوانها و نجات آب‌های زیرزمینی به اندازه سدسازی و انتقال آب اعتبارات اختصاص یابد تا با هزینه کردن آن در معیشت و اشتغال جایگزین، سرو سامان دادن به شغل کشاورزی، کاستن از وسعت کشاورزی و افزودن به بهره وری با کشت کم اب بر، مدرن و هوشمندسازی کشاورزی و بستن چاههای مخرب چه مجاز و چه غیرمجاز؛ بازیافت آب و استفاده از ابهای نامتعارف، راه حلهای اجتماعی همچون آموزش بهره وری، راه اندازی نهضت جمع آوری اب باران برای مصارف عمومی، احیای پوشش گیاهی طبیعی و اقدامات آبخیزداری در بالادست و همچنین اقداماتی نظیر پخش سیلاب ( برای تغذیه آبخوانها ) در پایین دست حوضه های آبریز و.... از فراگیرتر شدن فاجعه و پیامدهای اجتماعی آن تا حدی پیشگیری شود.
هشدار! پایداری سرزمین ایران در خطر است/ مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues
گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس در خصوص وضعیت آب و فرونشست زمین بسیاری از دلسوزان وطن را وحشت‌زده کرده است.
اگر این گزارش حکمرانان را هم تحت تاثیر قرار داده و وحشت زده شان کرده است؛ وقت آن است که متخصصان آب و محیط زیست در کنار متخصصان اجتماعی و توسعه پایدار را فراخوانده و با جستجوي راه حلهای نوآورانه و پایدار جلو فراگیرتر شدن فاجعه ای که پیامد مدیریت ناکارآمد و مطلق فن سالاران است گرفته شود.
عامل اصلی این وضعیت « وعده های سیاسی» و «گعده های سیاسی» است. انها که با وعده تأمین مداوم آب و مدیریت دستوری به ولع و آب خواهی اذهان مردم دامن زدند و البته جیب مافیاهای آب و صنعت و کشاورزی را آباد نمودند.
اکنون که کفگیر اب به ته دیگ خورده و صدايش درآمده؛ در عرصه مدیریت آب نیاز به بازنگری در تربیت انسانهایی با تفکر سازگاری با کم آبی داریم.
چندین دهه فن سالاران با راههای فن سالارانه در حوزه اب و کشاورزی کشور را به این بن بست رساندند، اکنون نیاز به مشارکت رویکردهای انسان گرا و کمک گرفتن از متخصصان علوم انسانی برای سرو سامان دادن به مشارکت، سازگاری با کم آبی و کاهش مداخلات سیاسیون در مسائل و امور آب است.
فرونشست زمین بسیار جدی است و وقت ان است که توصیه نامه ها و مداخلات سیاسیون ملی و محلی در امور آب و چاهها پایان یابد.
همه دلسوزان منتقد به مديريت منابع آب و منابع طبیعی کشور می دانند که مافیای آب و کشاورزی و صنعت، چگونه کشور را به این بن بست هولناک کشانده است و تا
زمانی که مدیریت آب از چنبره سیاست و فساد و زیاده خواهی خلاص نشود و به دست متخصصان واقعی و دلسوز میان رشته ای سپرده نشود دامنه و عمق بحران بیشتر خواهد شد.
سدسازی که بیش از 60 درصد ابهای کشور را تبخیر می کند و انتقال آب از این استان به آن استان نه تنها مشکلی حل نخواهد کرد، بلکه فقط دامنه بحران را بزرگتر و فراگیر تر و اجتماعی خواهد کرد.
خشک شدن دریاچه ارومیه، تالاب ها از جمله تالاب بختگان و طشک و گاوخونی و دریاچه های اب شیرین همه و همه نتیجه سدسازی و انتقال آب و توسعه فاجعه بار کشاورزی با پنهان شدن پشت نقاب اشتغال زایی و تولید و خودکفایی است.
این شواهد و نتایج رسمی پژوهشی نشان می‌دهد که در 30 سال گذشته هرچه آب بیشتر عرضه شده، تقاضا هم بیشتر شده و دامنه تخریب نیز گسترش یافته است.
مشکل آب ایران در سیاست و سیاستگذاری های پشت درهای بسته ای که می گفتند « موافقت محیط زیست و دستگاههای متولی پایداری را چند روزه می گیرند» بوده و مهار تخریب آن نیز از همین نقطه مقابله با سوداگران آب است.
از طرفی نگاهی به ضایعات آب در بخش کشاورزی کافیست تا نشان دهد که در کشاورزی فاجعه ما چه خبر است. در ایران چندبرابر آبهایی که منتقل می‌شود، فقط ضایعات آب وجود دارد و رقم 30 هزار میلیون متر مکعب آب رقم هولناکی است که البته لرزه بر دل متولیان آب و کشاورزی نیانداخته است. که اگر انداخته بود امروز با این حجم از تخریب آبخوان‌های کشور مواجه نبودیم.
هرچند در حال حاضر حتی با وجود این گزارش‌ها در برخی از نقاط کشور؛ درست جلو چشم مسئولان و متولیان، عده ای در حال تصرف منابع طبیعی جنگل تراشی و کشت محصولات آب بر با چاههای غیرمجازند.
این شیوه حکمرانی که بر روی سدسازی و انتقال آب و خودکفایی و گذاشتن بار اشتغال بر گرده کشاورزی بنا شده و آب‌های زیرزمینی را به حاشیه سپرده است؛ عامل اصلی ویرانی آبخوانها و فرونشست است و این دور باطل که همچنان ادامه دارد تنها به تخریب بیشتر و مصائب غیرقابل جبران می انجامد.
برای نجات کشور باید و ضروری است برای آبخوانها و نجات آب‌های زیرزمینی به اندازه سدسازی و انتقال آب اعتبارات اختصاص یابد تا با هزینه کردن آن در معیشت و اشتغال جایگزین، سرو سامان دادن به شغل کشاورزی، کاستن از وسعت کشاورزی و افزودن به بهره وری با کشت کم اب بر، مدرن و هوشمندسازی کشاورزی و بستن چاههای مخرب چه مجاز و چه غیرمجاز؛ بازیافت آب و استفاده از ابهای نامتعارف، راه حلهای اجتماعی همچون آموزش بهره وری، راه اندازی نهضت جمع آوری اب باران برای مصارف عمومی، احیای پوشش گیاهی طبیعی و اقدامات آبخیزداری در بالادست و همچنین اقداماتی نظیر پخش سیلاب ( برای تغذیه آبخوانها ) در پایین دست حوضه های آبریز و.... از فراگیرتر شدن فاجعه و پیامدهای اجتماعی آن تا حدی پیشگیری شود.
هشدار! پایداری سرزمین ایران در خطر است/ مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment