تا کی خجالت ببریم؟

✍ #سایه_اقتصادی‌نیا

عمری‌ست خجالت برده‌ایم. از اینکه عده‌ای، به قول سنایی «شحنۀ ظلم» و «قاضی جهل» بر ما فرمان می‌رانند خجالت برده‌ایم. از اینکه در جهان سفر می‌کنند و نام ما را بر زبانشان می‌رانند خجالت برده‌ایم. از ریختشان، هیکلشان، لباس پوشیدنشان، لب باز کردنشان، گل گفتن و شیرین‌کاری کردنشان، طرز نشستن و طور خوردنشان خجالت برده‌ایم. از اینکه پروتکل نمی‌دانند، تشریفات نمی‌فهمند، دست نمی‎‌دهند، وسط جلسۀ رسمی نماز خواندشان می‌گیرد، از میز شام و شراب به راهروها و توالت‌ها فرار می‌کنند، خجالت برده‌ایم. از اینکه به نظم و قوانین جامعۀ میزبان احترام نمی‌گذارند خجالت برده‌ایم. اینها بس نبوده، حالا دور وارونه شده است.

حالا باید از یک هنرپیشه‌ی هیجان‌زده هم خجالت ببریم. از اینکه، درست عین همین‌ها، با افتخار پروتکل را می‌شکند و خیال می‌کند بامزه‌ است، خجالت ببریم. از اینکه به ارزش‌های مدنی جامعۀ دیگر بی‌احترامی می‌کند و خیال می‌کند اِندِ اعتمادبه‌نفس است خجالت ببریم. از اینکه خنگ‌ است و زیرک می‌نماید، دور است و نزدیک جا می‌زند، گم‌ِگم است و از هر سوراخ باز چون موشی مزاحم پیدا می‌شود خجالت ببریم. عمری‌ست خجالت برده‌ایم.

باتوام ای خانم زیبا! اگر آن یکی هیستریک جیغ‌جیغو، هم‌پیمان پیشینت، باید راهی به راهی می‌آمد تا تازه با پول دولت امریکا ای بی سی دی یاد بگیرد و لباس پوشیدن و درست نشستن بلد شود، و البته، اگر پرتاب تف امانش دهد، کسی را استخدام کند برایش کتاب بنویسد تا رزومه‌اش قوی شود، تو که دو سه زبان حرف می‌زدی، کتاب خواندن و حتی نوشتن، لباس پوشیدن و حتی نپوشیدن را هم بلد بودی و از هر پنجه یک هنر ماشالله، تو چطور اینقدر خنگ و خُنکی هزار الله‌واکبر؟ اینهمه عقب‌ماندگی را، جهان‌سومی‌گری را، ناهنجاری و نابجایی را از بانوان اول ببینیم و دم زنیم، از تو هم ببینیم و دم نزنیم؟

«وی پرشینز» طالب بی‌انضباطی، هرج‌ومرج، و بی‌احترامی به سنن دیگران نیستیم خانم جان. انقلاب مشروطۀ «وی پرشینز»، که هنوز از نفسش گرمیم، سرمشق تاریخی خاورمیانه است در طلب نظم و رعایت قانون. آن‌وقت تو یک الف بچه شیطون‌بلای کی بودی که رفته‌ای آنجا، با این پیام مخدوش مغلوط به دنیا که به به، ما قانون‌شکنیم؟!

بیش از این نمی‌شد شادی و حلاوت جایزه‌‌ی نرگس را در هم ریخت؛ آن غیاب باشکوهش را که از صد حضور شیرین‌تر بود و مثل عطر گل در هوا می‌چرخید، آن خط‌های زندانی‌اش را که از تهران پرکشیده بودند و چون نت‌هایی، به کمالِ معصومیت و به زیبندگیِ خرد، بر لب‌های کیانا و علی نشسته بودند؛ آن وقار و صمیمیت و دانایی همسرش و آن احترام درخور شاهانه را. نه، بیش از این نمی‌شد نافهم و ناموزون و سبکسر نمود که تو نمودی.

دیگر بس است. به خانه‌هایتان برگردید. بچه‌ها اینجا خیلی کار دارند.

#گلشیفته
 
@Ellinne

Comments

Be the first to add a comment