چالش پژوهش در سیاستگذاری توسعه پایدار روستایی
✍مهتابذرافکن
در برنامه ریزی و سیاست گذاری توسعه پایدار روستایی ، معمولا تکیه بر آمارها و پژوهش‌هایی است که بصورت کمی توسط افراد غیرمحلی انجام شده است. نتیجه این پژوهش‌ها به دلیل این که اغلب به خاطر رانت و روابط به برخی از مراکز پژوهشی بویژه در مرکز و چند کلان شهر که به مرکز قدرت دسترسی دارند هبه می شود، وضعیت موجود است.
به عنوان یک پژوهشگر محلی حوزه روستایی در سه سال اخیر متوجه شدم برای سیاست گذاری های مختلف در روستاها نمی توان به مطالعات کمی موجود دل خوش کرد چرا که همه تنگنا و ظرفیت های هیچ دو روستایی شبیه هم نیست، دو روستا حتی اگر در مجاور هم باشند هم با مسائل خاص خود مواجهند.
اعتماد جامعه محلی به محققان غیرمحلی در حد پذیرایی از یک مهمان است و حتی گاهی تنش زاست.
بهانه مراکز قدرت و تصمیم گیری برای هبه کردن این پژوهش ها به مراکز مطالعاتی خاص، فقدان نیروی انسانی متخصص است، حال آنکه هم اکنون در تمامی شهرها و مراکز استانهای کشور هم دانشگاه هم متخصصان خبره محلی حضور داشته اما به دلیل عدم قدرت رقابت با مرکز نشینان در گرفتن طرح های مطالعاتی و پژوهشی در حاشیه مانده اند.
استفاده از ظرفیت علمی و پژوهشگران محلی علاوه بر اینکه می تواند اعتماد جوامع محلی را جلب کند، در کاهش هزینه های پژوهش نیز موثر است.
علی رغم این ظرفیت ها، هنوز متخصصین محلی در چالش جدی با سازمان‌های مختلفند که مسئولان آن معتقدند مرکز نشینها بهتر کار می کنند.
سوال اینجاست که کسانی که حتی در گفتگو با مردم جوامع محلی با چالش مواجه هستند چطور می توانند داده های میدانی جمع آوری کنند؟
با وجود این همه پیامدهای مخرب ناشی از توسعه ی پروژه‌ای، آیا وقت آن نرسیده که به سلطه اعداد و مهندسان و مهندسی در مطالعات روستایی و توسعه ای پایان داده و با نگرش فرآیندی به توسعه، به مشارکت و گفتگوبا جوامع محلی و داده های کیفی توسط محققان و متخصصان محلی رجوع کنیم؟
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
✍مهتابذرافکن
در برنامه ریزی و سیاست گذاری توسعه پایدار روستایی ، معمولا تکیه بر آمارها و پژوهش‌هایی است که بصورت کمی توسط افراد غیرمحلی انجام شده است. نتیجه این پژوهش‌ها به دلیل این که اغلب به خاطر رانت و روابط به برخی از مراکز پژوهشی بویژه در مرکز و چند کلان شهر که به مرکز قدرت دسترسی دارند هبه می شود، وضعیت موجود است.
به عنوان یک پژوهشگر محلی حوزه روستایی در سه سال اخیر متوجه شدم برای سیاست گذاری های مختلف در روستاها نمی توان به مطالعات کمی موجود دل خوش کرد چرا که همه تنگنا و ظرفیت های هیچ دو روستایی شبیه هم نیست، دو روستا حتی اگر در مجاور هم باشند هم با مسائل خاص خود مواجهند.
اعتماد جامعه محلی به محققان غیرمحلی در حد پذیرایی از یک مهمان است و حتی گاهی تنش زاست.
بهانه مراکز قدرت و تصمیم گیری برای هبه کردن این پژوهش ها به مراکز مطالعاتی خاص، فقدان نیروی انسانی متخصص است، حال آنکه هم اکنون در تمامی شهرها و مراکز استانهای کشور هم دانشگاه هم متخصصان خبره محلی حضور داشته اما به دلیل عدم قدرت رقابت با مرکز نشینان در گرفتن طرح های مطالعاتی و پژوهشی در حاشیه مانده اند.
استفاده از ظرفیت علمی و پژوهشگران محلی علاوه بر اینکه می تواند اعتماد جوامع محلی را جلب کند، در کاهش هزینه های پژوهش نیز موثر است.
علی رغم این ظرفیت ها، هنوز متخصصین محلی در چالش جدی با سازمان‌های مختلفند که مسئولان آن معتقدند مرکز نشینها بهتر کار می کنند.
سوال اینجاست که کسانی که حتی در گفتگو با مردم جوامع محلی با چالش مواجه هستند چطور می توانند داده های میدانی جمع آوری کنند؟
با وجود این همه پیامدهای مخرب ناشی از توسعه ی پروژه‌ای، آیا وقت آن نرسیده که به سلطه اعداد و مهندسان و مهندسی در مطالعات روستایی و توسعه ای پایان داده و با نگرش فرآیندی به توسعه، به مشارکت و گفتگوبا جوامع محلی و داده های کیفی توسط محققان و متخصصان محلی رجوع کنیم؟
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment