این‌روزها زیاد عطش دارم. دلم سنگین می‌شود. نفسم داغ است و هرم دارد.
در عین اینکه قلبم می‌زند اما احساس نفس‌تنگی دارم. سعی می‌کنم تند‌تند نفس بکشم.
می‌دانم این حال من است که در آتشم. عطش از آتش است شاید شما این روزها در خوش‌ترین روزگارتان باشید. این‌ها را هم که می‌نویسم لله دیگر نه قصد مخاطب دارم نه قصد خلق و نوشتن ادبی. می‌نویسم که نمیرم. می‌نویسم که زنده بمانم.
به وحید گفتم به من ظلم شد. هنوز هم می‌شود. ظلم یعنی اینکه کسی حدم را رعایت نکرد. حدش را رعایت نکرد. من هرچه خواستم حدود را رعایت کند، نشد. از محدوده‌اش خارج شدم. از محدوده‌ام خارجش کردم. هرچند همین خروج کلی ضربه و ضرر بود. انگار یکی بخواهد شما را بزند شما فقط دستهایش را بگیرید.
سعی کردم دستهای کسی را بگیرم که می‌زد.


کسی که وقتی شما این کلمات را می‌خوانید در شهری دیگر است و می‌خواهد پاییزی تلخ و عشقی بی‌امید را روایت کند.
به‌هوا داده‌شده در روزگار، آنچه که بر تکه‌های کاغذ نوشته شده بود. گزارشی که از بین نمی‌رود.
کسی که برای مسافرتی طولانی آماده می‌شود و تنها ساکش را می‌بندد.
چراکه مرگ قایق سفیدیست که دریاها صدایش می‌زنند. قایقی غرق شده مثل ستاره‌های خاموش، آدرس‌های فراموش شده، گیاهان سوخته، وقتی تو این کلمات و شعر را می‌خوانی شاید که من در شهر دیگری دارم می‌میرم.

اما او هنوز می‌زند. می‌زند. و من نفس که می‌کشم حرارت از دهانم بیرون می‌آید. سینه‌سوخته که می‌گویند شاید همین باشد.

متن وسط این فرسته تقریباً ترجمه‌ی شعر بهجت آیسان است که بالاتر گذاشته بودم.