🍁 شکل‌گیری یک زبان جدید لمسی
گروهی از ناشنوا‌ــ‌نابینایان آمریکایی زبان تازه‌ای در میان خود ایجاد کرده‌اند که با تماس دست‌ها مفاهیم را منتقل می‌کند. این زبان را «پروتکتایل» (Protactile) نام گذاشته‌اند. افراد ناشنوا‌ــ‌نابینا اغلب گونه‌ای از زبان اشاره را برای ارتباط استفاده می‌کنند که با تماس دست‌ها یا صورت همراه است. ولی زبان اشاره زبانی دیداری است و وقتی آن را به صورت لمسی بیان کنند بخش زیادی از اطلاعات منتقل نمی‌شود.
«جلیسا نوچیو»، ناشنوا‌ــ‌نابینایی که اخیراً پروژۀ آموزش مترجمی زبان تازۀ پروتکتایل را در دانشگاه اورگون امریکا به عهده گرفته است، دربارۀ شروع شکل‌گیری این زبان می‌گوید: «ما نمی‌خواستیم فقط اطلاعات دست‌دوم از طریق مترجم زبان اشاره بگیریم. می‌خواستیم خودمان باهم حرف بزنیم. افراد ناشنوا‌ــ‌نابینا انزوای زیادی را تحمل می‌کنند.»
هدف آغازین، در واقع، ایجادِ زبان نبود. بلکه هدف این گروه از ناشنوا‌ــ‌نابیناها این بود که مستقیم و بدون حضور مترجم با هم حرف بزنند. به این منظور، روزهایی از هفته گرد هم می‌آمدند. از گرد هم آمدن این افراد و با واسطۀ لمسی به مرور یک نظام زبانی جدید بین آنان شکل گرفت.
دستور این زبان از لمس قسمت‌های مختلف چهار دست، دو دستِ گوینده و دو دستِ مخاطب، شکل گرفته است. زبان‌شناسانی دربارۀ واج‌شناسی این زبان تحقیقاتی انجام داده و مقالاتی منتشر کرده‌اند.
نوچیو می‌گوید ما از حضور یک مردم‌شناس‌ــ‌زبان‌شناس هم در حلقه خود بهره بردیم. ما می‌خواستیم فضایی خلق کنیم که گویا جهانی است که در آن هیچ فرد بینا و شنوا حضور ندارد. اگر فقط خودمان باشیم چه کار می‌کنیم؟ او معتقد است که این زبان کیفیت زندگی اجتماعی افراد ناشنوا‌ــ‌نابینا را بسیار بالا برده است.
جلیسا نوچیو در دانشگاه غرب اورگون اخیراً توانسته یک بودجه حدود ۲ میلیون دلاری از اداره خدمات توان‌بخشی وزارت آموزش آمریکا به منظور تربیت مترجم لمسی دریافت کند.
© از: میدان (۱۴۰۰/۱۰/۲۱)
#⃣ #زبان_لمسی #زبان_اشاره #ناشنوایان #نابینایان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
گروهی از ناشنوا‌ــ‌نابینایان آمریکایی زبان تازه‌ای در میان خود ایجاد کرده‌اند که با تماس دست‌ها مفاهیم را منتقل می‌کند. این زبان را «پروتکتایل» (Protactile) نام گذاشته‌اند. افراد ناشنوا‌ــ‌نابینا اغلب گونه‌ای از زبان اشاره را برای ارتباط استفاده می‌کنند که با تماس دست‌ها یا صورت همراه است. ولی زبان اشاره زبانی دیداری است و وقتی آن را به صورت لمسی بیان کنند بخش زیادی از اطلاعات منتقل نمی‌شود.
«جلیسا نوچیو»، ناشنوا‌ــ‌نابینایی که اخیراً پروژۀ آموزش مترجمی زبان تازۀ پروتکتایل را در دانشگاه اورگون امریکا به عهده گرفته است، دربارۀ شروع شکل‌گیری این زبان می‌گوید: «ما نمی‌خواستیم فقط اطلاعات دست‌دوم از طریق مترجم زبان اشاره بگیریم. می‌خواستیم خودمان باهم حرف بزنیم. افراد ناشنوا‌ــ‌نابینا انزوای زیادی را تحمل می‌کنند.»
هدف آغازین، در واقع، ایجادِ زبان نبود. بلکه هدف این گروه از ناشنوا‌ــ‌نابیناها این بود که مستقیم و بدون حضور مترجم با هم حرف بزنند. به این منظور، روزهایی از هفته گرد هم می‌آمدند. از گرد هم آمدن این افراد و با واسطۀ لمسی به مرور یک نظام زبانی جدید بین آنان شکل گرفت.
دستور این زبان از لمس قسمت‌های مختلف چهار دست، دو دستِ گوینده و دو دستِ مخاطب، شکل گرفته است. زبان‌شناسانی دربارۀ واج‌شناسی این زبان تحقیقاتی انجام داده و مقالاتی منتشر کرده‌اند.
نوچیو می‌گوید ما از حضور یک مردم‌شناس‌ــ‌زبان‌شناس هم در حلقه خود بهره بردیم. ما می‌خواستیم فضایی خلق کنیم که گویا جهانی است که در آن هیچ فرد بینا و شنوا حضور ندارد. اگر فقط خودمان باشیم چه کار می‌کنیم؟ او معتقد است که این زبان کیفیت زندگی اجتماعی افراد ناشنوا‌ــ‌نابینا را بسیار بالا برده است.
جلیسا نوچیو در دانشگاه غرب اورگون اخیراً توانسته یک بودجه حدود ۲ میلیون دلاری از اداره خدمات توان‌بخشی وزارت آموزش آمریکا به منظور تربیت مترجم لمسی دریافت کند.
© از: میدان (۱۴۰۰/۱۰/۲۱)
#⃣ #زبان_لمسی #زبان_اشاره #ناشنوایان #نابینایان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment