به کجا چنین شتابان؟
بخشی از شعرِ آهنگ تبلیغی برند آرایش پاک کنی"دافی" که دختران دبستان [میانگین سنی ۹سال]در مدرسه خوانده اند:
میشه تولد چندمش دافیمون هیجدهه پر پرش
اگه که "نپره الکلش" که کی کیکو بدم برش
من مست مست" تکیلا " ندادین چرا ویلا
بیاین بکنین دو سه تا اضافی وا که برسه به فامیلا
هم خانومی هم دافی
"زیر سن قانونیم " دافی
میکاپ کنی هم دافی
آرایشتو پاک کنی دافی
چوقیدم یه " گل " ناب کرم
شل میام مثل باب کرم
بسترسازی تکرار این کلمات و جملات برای برای دختران زیر سن قانونی در مدرسه توسط مدیر مدرسه حقیقتا شرم آور است. اگرچه رسانه های فرصت طلب فاند بگیری چون توانا نوشته که این شکست جمهوری اسلامی و در ادامه اعتراضات است!!
اما باید گفت این شکست جامعه ایران است ، شکست سرمایه گذاری ها در تعلیم و تربیت است که قسمت عمده این شکست متوجه خانواده هاست. این مسائل از قضا ربط چندانی هم به خواست لغو اجبار پوشش ندارد.
در عرف جهانی که پوشش در آن اختیاری است تبلیغ تجربه جنسی ، نوشیدن الکل و کشیدن گل برای کودکان و افراد زیر سن قانونی نه تنها ممنوع است بلکه پیگرد قانونی دارد و فعالان مدنی و روشنفکران رسانه ای ، فاعل و مبلغ آن را تا راهی دادگاه نکنند آرام نمی گیرند.
همان توانا و تواناییان در کشورهای آزاد اگر چنین ترانه هایی برای کودکان زیر سن قانونی تبلیغ کنند مرتکب جرم شده اند.
بیاییم و اینقدر متوهم نباشیم ، بیاییم و اینقدر نسل نسل نکنیم ، انگار که این نسل با خواندن یکسری واژه های درهم که وهن ادب و ادبیات است و تکرار رؤیای تجربه داف شدن در ۱۰ سالگی قرار است برای ما و شما براندازی کند و مبارز راه آزادی شود. کدام آزادی؟ که دختران زیر سن قانونی واژه های سخیف و مشمئزکننده بخوانند و برقصند و رسانه های معلومالحال آن را مبارزه قلمداد کنند؟
آخر نمیشود که هم با زمزمه داف شدن زیرسن قانونی همدل شد هم حسرت اینکه چرا یاسمین مقبلی نداریم خورد/ ارسالی از فاطمه صفری
🆔@ruralwomenissues