مسالهی بردهداری در آمریکا از زمان کنگرهی قارهای و مجمع قانون اساسی مورد بحث و اختلاف نظر بوده. پدران بنیانگذار آمریکا به این دلیل که در کوتاه مدت راه حلی موثر برای این مشکل متصور نبودند، از کنارش گذشتند.
به علاوه، پیش کشیدن این بحث تهدیدی برای اتحاد ایالت،ها بود.چرا که بردهداری از همان زمان در ایالتهای شمالی از بین رفته بود.بعدها، در میانههای قرن ۱۹، ایالتهای جنوبی به لطف آب و هوای ایدهآل و بردهها به بزرگترین تولیدکنندهی پنبه در دنیا تبدیل شدند. به قول جیمز هنری هموند پنبه حالا پادشاه بود!در همین زمان بود که با ظهور جنبشهای مذهبی و ادبی در ایالتهای شمالی دوباره بحث سر مسالهی بردهداری اوج گرفت. بحثهای سیاسی عمدتا حول چگونگی لغو بردهداری بدون بالا گرفتن تنشها و از بین رفتن اتحاد بین ایالتهای شمالی و جنوبی بود.جنگ داخلی و حملهی انگلیس (بزرگترین مشتری پنبه) از تهدیدهایی بود که باعث شد حزب دموکرات آمریکا علیه لغو بردهداری بسیج شود. از طرف دیگر، جمهوریخواهان با تکیه بر اصول اخلاقی و حقوق برابر انسانها به لغو بردهداری اصرار میورزیدند.با این حال جنگ آمریکا و مکزیک و اضافه شدن ایالت تگزاس به ایالات متحده آغازگر زنجیرهای از وقایع بود که در نهایت به جنگ داخلی آمریکا منجر شد.نزاع بین دو حزب جمهوریخواه و دموکرات به اوج خود رسید و اینجا فقدان نظریهای فلسفی و اخلاقی به ضرر دموکراتها بود.در فضایی که هیچ کس جرات دفاع اخلاقی و فلسفی از بردهداری را نداشت، نظر دموکراتها به نوشتههای جورج فیتزهیو، نظریهپرداز سوسیالیست، جلب شد. فیتزهیو در دو کتاب «جامعهشناسی برای جنوب، یا شکست جامعهی آزاد» (۱۸۵۴) و «آدمخوارهاهمه!» (۱۸۵۷) جانانهترین دفاعها از بردهداری را ارائه داده بود.
فیتزهیو به دشمنی با تمام آزادیخواهان مطرح تاریخ برخاست و با نفرت تمام عقاید آدام اسمیت، جان لاک و تامس حفرسون را نقد کرد.
او موفق شد یک دهه قبل از مارکس نظریهی ارزش اضافی و استثمار نیروی کار را بسط داده و به این نتیجه برسد که کار دستمزدی ایالتهای شمالی چیزی جز بردهداری نیست.چیزی که او «بردهداری دستمزدی» نامید. فیتزهیو همچنین به این مساله پی برد که اگر کارگران کنترل و سرکوب نشوند، دیر یا زود به عقد قراردادهای دستمزدی با کارفرمایان یا بین خودشان روی خواهند آورد. پس به این نتیجه رسید که جامعهی ایدهآلی که در آن استثمار وجود ندارد، یک جامعهی بردهداری است. او عقیده داشت که «بردهداری یک فرم، و بهترین فرم سوسیالیسم است» (۱۸۵۴).
به عقیدهی فیتزهیو بردهداری تنها وضعی است که در آن میتوان رقابت بازار را از بین برد و کارگران را تحت حمایت کامل قرار داد. این مساله که بردهها به جای پول سرپناه و غذا و کالاهای دیگر دریافت میکنند، مزیت بردهداری نسبت به کار آزاد بود. فیتزهیو باور داشت همنشینی بردهها و بردهدار موجب نزدیکی و همدلی آنها و تقسیم عادلانهی سرمایه میشود. درواقع، فیتزهیو طرفدار بردگی تمام قشر ضعیف جامعه بود، چه سفید، چه سیاه.دو نقل قول از فیتزهیو:
«حمایت از ضعیفان، وظیفهی جامعه است، اما حمایت بدون قدرت کنترل کارا نخواهد بود؛ پس این وظیفهی جامعه است که ضعیفان را به بردگی بگیرد.» (آدمخوارها همه! یا بردگان بدون ارباب، ۱۸۵۷)«تنها درگیری ما با سوسیالیسم، این است که سوسیالیسم صادقانه به این موضوع اقرار نمیکند که احیایش را مدیون شکست آزادی همگانی است، و خواهان این است که بردهداری را به گونهای دوباره بازگرداند.» (جامعهشناسی برای جنوب، یا شکست جامعهی آزاد، ۱۸۵۴)
برداشت شخصی: جدای از این همه رذالت که در وجود یک انسان تجلی یافته، فیتزهیو بر خلاف مارکس کاملا واقعبین بود و نوشتههاش رو میشه به گونهای یک پیشبینی از اوضاع و احوال تمام جوامع سوسیالیستی قرن ۲۰ در نظر گرفت.
نظامهایی مثل شوروی حتی درصد بالایی از حقوق کارگران رو به صورت کالا و غذا میدادن. همونطور که فیتزهیو میخواست.
در کل یک سوسیالیست بیپردهست که برخلاف بقیهی سوسیالیستها، نه تنها منکر سرکوب در جوامع سوسیالیستی نمیشه، بلکه آگاهانه میگه که تنها راه بقای این جوامع سرکوب و بردگی هست.
نوشته رضا زارع پور
@austrianschool