زیست ِ نمایشی یا

زیست ِ مدنی


" تمام وجودش، رفتار بود
در کردارش بود
اگر حرف و سخنی بود ! "

بر گرفته از کتاب : طریق بِسمل شدن
محمود دولت آبادی . 👆

یکم - جامعه ی امروز ما بیش از هر زمان دیگری، پیش از آنکه به گفتار نیازمند باشد - که در جای خود بسیار مهم است - عمیقا نیازمند ِ وفاداری به گفتار، در کردار و زیست ِ اجتماعی است .
هر چند کوچک، اما اصیل و و اقعی .

دوم - یکی از نشانه های افول ِ اندیشه ورزی این است که اظهار نظر، تبدیل شود به نوعی دکوراسیون فرهنگی، برای افاضه ی فضل و نمایش ِ میزان دانسته ها، و آرمان ِ تعهد جای خود را به ایده ی شهرت بدهد !
این مسیر ِ معیوب، البته بسیار متفاوت است با راهبردی که هدف ِ آن تولید گفتمان برای تغییر دیدگاه ها و ارتقای عمل ِ اجتماعی است .

سوم - اگر همه ی ما تلاش کنیم اندکی از زیست ِ نمایشی و تبلیغاتی فاصله گرفته و به جای باد کردن ِ مسیر ِ فرد محوری، روی فرایند های مشارکت محور و تقویت ِ نهاد های مدنی متمرکز شویم، حال ِ جامعه ی ما قطعا مقداری بهبود می یابد .

چهارم - اگر روح سقراط از پَس ِ ۲۴۰۰ سال هم چنان پر شکوه در گردش است، یکی از دلایل آن بدون تردید، تلفیق ِ عمیق ِ اندیشه های پرسشگرانه فلسفی با زیست ِ شرافتمندانه مدنی بوده است .

آیا منش ِ سقراط نمی تواند اندکی سر مشق ما باشد ؟!
https://t.me/joinchat/AAAAAEaxq689pg5v5cCr5A



🆔 @RuralWomenIssues 👨‍🌾