▪️بازگشت به دوران تمبر، برای ایمیل
▪️ست‌گادین | شنبه ۲۰ اسفند ۱۴۰۱
من در سال ۱۹۹۷ نگرانی‌ام از این بابت شروع شد و در سال ۲۰۰۶ در مورد آن مطلبی نوشتم. مشکل رسانه‌ی جادویی ایمیل این است که یک API باز است. هر کسی که رایانه دارد، بدون نیاز به جلب رضایت کسی می‌تواند به آن وصل شود.
در اینجا یک مشکل توجه ایجاد می‌شود که نامتقارن است. فرستنده‌ی خودخواه و دارای تفکر کوتاه‌مدت تا آخرین حد ممکن از ارسال ایمیل به افرادِ بیشتر، سود می‌برد و گیرندگان ایمیل از آن رنج می‌برند.
این امر با فرستادن نامه به روش سنتی اتفاق نمیفتد، زیرا ارسال آن هزینه دارد.
با ظهور GPT، انتظار داشته باشید که ارسال هرزنامه، صدبرابر افزایش یابد و به طور ترسناکی شخصی، تهاجمی و پایدار باشد. تشخیص ایمیلی که بدردنخور نیست، واقعن دشوار خواهد شد، زیرا ایمیل‌های آشغال و بدردنخور زیادی وجود خواهد داشت و فیلترکردن آنها سخت‌تر خواهد شد.
با اینحال، ایمیل، قدرتمند و راحت است و ما از آن در تمام دوران حرفه‌مان استفاده کرده‌ایم. آیا حالا ایمیل محکوم به فناست؟
برخی از برنامه‌ها ظهور کرده‌اند که سعی می‌کنند یک سیستم پرداخت برای دسترسی به ایمیل ایجاد کنند. یک فرستنده‌ی ناشناس برای فرستادن ایمیل به صندوق ورودی شما باید مبلغی را بعنوان کمک مالی به خیریه( که گیرنده‌ی ایمیل، مبلغ آن را مشخص می‌کند) بپردازد. چندین دهه است که مردم این روش را امتحان کرده‌اند، اما روش سختی است. دو مشکل در مورد پذیرش گسترده‌ی آن وجود دارد:
اولین مورد این است که تعهدی برای گیرنده‌ی ایمیل ایجاد می‌کند که به آن ایمیل‌ها توجه کند. فروشِ دسترسی به صندوق ورودی و سپس نادیده‌گرفتن ایمیل، از نظر اجتماعی امری ناخوشایند است.
دوم اینکه «اثر شبکه»، چندان زیاد نیست و تا زمانیکه افراد کمی آن را بپذیرند، مشکلات ایمیل بهبود نمی‌یابد مگر اینکه استفاده‌ی مردم از این روش، گسترده و مداوم باشد.
در اینجا یک روش جایگزین هم وجود دارد:
نصب یک افزونه‌ی ساده برای gmail (و سپس، نصب در سایر ارائه‌دهندگان کالا و خدمات) تا ایمیلی را که ارسال و دریافت می‌کنید برچسب‌گذاری کند.
فرستندگانی که بیش از ۵۰ ایمیل در روز ارسال می‌کنند، باید «تمبر» بخرند، شاید هر کدام به قیمت یک پنی که بعنوان وجه تضمین و بصورت امانت نگه داشته می‌شود.
گیرندگان، براحتی می‌توانند ایمیل شما را به عنوان ایمیل ناخواسته علامت‌گذاری کنند. آنها همچنین می‌توانند به ایمیل، رأی مثبت بدهند که سیگنالی را ارسال می‌کند تا باعث شود افراد مشابه، ایمیلی را که دریافت کرده‌اند نادیده نگیرند.
اگر افراد زیادی ایمیل‌های شما را بعنوان ناخواسته علامت‌گذاری کنند، مبلغ امانت خود را از دست می‌دهید که برای کاری ارزشمند صرف می‌شود. اگر هم ایمیلی که می‌فرستید مجاز باشد، مبلغ امانت باقی می‌ماند و نیازی نیست تمبر بیشتری بخرید.
اگر فرستنده‌ای از این سیستم استفاده نکند، نمی‌تواند به هیچ یک از افرادی که از این سیستم استفاده می‌کنند دسترسی پیدا کند. بنابراین، قبل از اینکه همه‌گیر شود، افراد زیادی مجبور به پیش‌قدم‌شدن در استفاده از آن نیستند. اگر می‌خواهید به اکثر افراد دسترسی پیدا کنید( و نمی‌دانید چه افرادی آن را دارند و چه کسانی ندارند)، باید برچسب‌گذاری را فعال کنید. در دنیایی که جلب توجه، چیزی کمیاب است، برچسب‌گذاری، هزینه‌ی ناچیزی است.
افراد عادی مجبور نیستند چیزی بپردازند و ایمیل برای آنها به عنوان فرستنده و گیرنده، بهتر عمل می‌کند و کسب‌وکارهایی هم که خوش‌نیت هستند و خوب کار می‌کنند باید از این پرداخت خوشحال باشند.
اگر برای تعداد زیادی از فرستنده‌ها، تمبر یک پنی، مبلغ کمی باشد و آن را بعنوان فرصتی برای ارسال هرزنامه به افراد( در ازای از دست‌دادن یک پنی) می‌بینند، فقط کافیست هزینه‌ی تمبر را افزایش دهید. خیلی زود، فرستادن هرزنامه بصورت خودکار و الگوریتمی، زیان‌ده می‌شود.
فرصت‌دادن به افراد و سازمان‌های ناشناس که بتوانند در طول روز، توجه شما را بدزدند، روز به روز به ایده‌ی بدتری تبدیل می‌شود.
.
▪️ست‌گادین | شنبه ۲۰ اسفند ۱۴۰۱
من در سال ۱۹۹۷ نگرانی‌ام از این بابت شروع شد و در سال ۲۰۰۶ در مورد آن مطلبی نوشتم. مشکل رسانه‌ی جادویی ایمیل این است که یک API باز است. هر کسی که رایانه دارد، بدون نیاز به جلب رضایت کسی می‌تواند به آن وصل شود.
در اینجا یک مشکل توجه ایجاد می‌شود که نامتقارن است. فرستنده‌ی خودخواه و دارای تفکر کوتاه‌مدت تا آخرین حد ممکن از ارسال ایمیل به افرادِ بیشتر، سود می‌برد و گیرندگان ایمیل از آن رنج می‌برند.
این امر با فرستادن نامه به روش سنتی اتفاق نمیفتد، زیرا ارسال آن هزینه دارد.
با ظهور GPT، انتظار داشته باشید که ارسال هرزنامه، صدبرابر افزایش یابد و به طور ترسناکی شخصی، تهاجمی و پایدار باشد. تشخیص ایمیلی که بدردنخور نیست، واقعن دشوار خواهد شد، زیرا ایمیل‌های آشغال و بدردنخور زیادی وجود خواهد داشت و فیلترکردن آنها سخت‌تر خواهد شد.
با اینحال، ایمیل، قدرتمند و راحت است و ما از آن در تمام دوران حرفه‌مان استفاده کرده‌ایم. آیا حالا ایمیل محکوم به فناست؟
برخی از برنامه‌ها ظهور کرده‌اند که سعی می‌کنند یک سیستم پرداخت برای دسترسی به ایمیل ایجاد کنند. یک فرستنده‌ی ناشناس برای فرستادن ایمیل به صندوق ورودی شما باید مبلغی را بعنوان کمک مالی به خیریه( که گیرنده‌ی ایمیل، مبلغ آن را مشخص می‌کند) بپردازد. چندین دهه است که مردم این روش را امتحان کرده‌اند، اما روش سختی است. دو مشکل در مورد پذیرش گسترده‌ی آن وجود دارد:
اولین مورد این است که تعهدی برای گیرنده‌ی ایمیل ایجاد می‌کند که به آن ایمیل‌ها توجه کند. فروشِ دسترسی به صندوق ورودی و سپس نادیده‌گرفتن ایمیل، از نظر اجتماعی امری ناخوشایند است.
دوم اینکه «اثر شبکه»، چندان زیاد نیست و تا زمانیکه افراد کمی آن را بپذیرند، مشکلات ایمیل بهبود نمی‌یابد مگر اینکه استفاده‌ی مردم از این روش، گسترده و مداوم باشد.
در اینجا یک روش جایگزین هم وجود دارد:
نصب یک افزونه‌ی ساده برای gmail (و سپس، نصب در سایر ارائه‌دهندگان کالا و خدمات) تا ایمیلی را که ارسال و دریافت می‌کنید برچسب‌گذاری کند.
فرستندگانی که بیش از ۵۰ ایمیل در روز ارسال می‌کنند، باید «تمبر» بخرند، شاید هر کدام به قیمت یک پنی که بعنوان وجه تضمین و بصورت امانت نگه داشته می‌شود.
گیرندگان، براحتی می‌توانند ایمیل شما را به عنوان ایمیل ناخواسته علامت‌گذاری کنند. آنها همچنین می‌توانند به ایمیل، رأی مثبت بدهند که سیگنالی را ارسال می‌کند تا باعث شود افراد مشابه، ایمیلی را که دریافت کرده‌اند نادیده نگیرند.
اگر افراد زیادی ایمیل‌های شما را بعنوان ناخواسته علامت‌گذاری کنند، مبلغ امانت خود را از دست می‌دهید که برای کاری ارزشمند صرف می‌شود. اگر هم ایمیلی که می‌فرستید مجاز باشد، مبلغ امانت باقی می‌ماند و نیازی نیست تمبر بیشتری بخرید.
اگر فرستنده‌ای از این سیستم استفاده نکند، نمی‌تواند به هیچ یک از افرادی که از این سیستم استفاده می‌کنند دسترسی پیدا کند. بنابراین، قبل از اینکه همه‌گیر شود، افراد زیادی مجبور به پیش‌قدم‌شدن در استفاده از آن نیستند. اگر می‌خواهید به اکثر افراد دسترسی پیدا کنید( و نمی‌دانید چه افرادی آن را دارند و چه کسانی ندارند)، باید برچسب‌گذاری را فعال کنید. در دنیایی که جلب توجه، چیزی کمیاب است، برچسب‌گذاری، هزینه‌ی ناچیزی است.
افراد عادی مجبور نیستند چیزی بپردازند و ایمیل برای آنها به عنوان فرستنده و گیرنده، بهتر عمل می‌کند و کسب‌وکارهایی هم که خوش‌نیت هستند و خوب کار می‌کنند باید از این پرداخت خوشحال باشند.
اگر برای تعداد زیادی از فرستنده‌ها، تمبر یک پنی، مبلغ کمی باشد و آن را بعنوان فرصتی برای ارسال هرزنامه به افراد( در ازای از دست‌دادن یک پنی) می‌بینند، فقط کافیست هزینه‌ی تمبر را افزایش دهید. خیلی زود، فرستادن هرزنامه بصورت خودکار و الگوریتمی، زیان‌ده می‌شود.
فرصت‌دادن به افراد و سازمان‌های ناشناس که بتوانند در طول روز، توجه شما را بدزدند، روز به روز به ایده‌ی بدتری تبدیل می‌شود.
.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment