شری برمن | ترجمه: مریم وحدتی
تنها نفرت دخیل نبود، فاشیسم رفاه اجتماعی قدرت‌مندی پیش نهاد
قیاس ایالات متحده به فاشیسم مکرراً به ذهن خطور می‌کند. تلاش برای درک راستِ احیاشده، فارغ از تعریف یا قیاس‌اش به فاشیسمِ میان دو جنگ قرن بیستم، کمابیش ناممکن است. مانند فاشیسم، راستِ احیاشده نیز خردگریز، تنگ‌اندیش، خشن و نژادپرست است. بنابراین قیاس به درستی پیش می رود، و حقیقتی بر آن صحه می‌گذارد. اما فاشیسم تنها با درآویختن به تاریک‌ترین غرایزِ شهروندان قدرت نیافت. فاشیسم هم اساساً با نیازهای روحی و روانی شهروندان سخن گفت تا در شرایطی که سایر بازیگران سیاسی کمک اندک می‌رساندند، از اثرات ویران‌گر سرمایه‌داری در امان بماند.
ریشه‌های فاشیسم در وعده‌ی صیانت از مردم پنهان بود. اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یورش جهانی‌سازی موجب ویرانیِ اجتماعات، حرفه‌ها و هنجارهای فرهنگی شد و موجی از مهاجرت را روان ساخت. جنبش‌های ناسیونالیستی راست‌گرایانه با وعده‌ی حمایت از مردم در برابر نفوذ هولناک بیگانگان و بازارها پدید آمدند و مردم سراسیمه، درمانده و آواره از آن حمایت کردند. این جنبش‌های فاشیستیِ آغازین، زندگی سیاسی را در برخی کشورها برهم زدند، اما تا جنگ جهانی دوم با نفوذ نسبتاً آرامی در شرف غلیان بودند.
جنگ جهانی اول اروپا را ویران کرده و ۱۶ میلیون کشته و ۲۰ میلیون ناقص العضو به جا گذاشته بود. اقتصادها را خرد کرده و بذر آشوب پراکنده بود. برای نمونه در ایتالیا، دوره‌ی پس از جنگ، نرخ بالای تورم و بی‌کاری، همچنین اعتصاب‌ها، تصرف کارخانه‌ها، مصادره‌ی زمین‌ها و سایر اشکال ناآرامی و خشونت اجتماعی به بار آمد. دولت‌های لیبرال ایتالیایی در دوران پس از جنگ نتوانستند به درستی از پس این مشکلات برآیند. حوزه‌های انتخاباتی لیبرال‌ها – بازرگانان، مالکان زمین، اعضای طبقه متوسط – آنها را رها کردند. دو حزب مخالف بزرگ این کشور – حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کاتولیک مردم ایتالیا – نیز کمک ناچیزی برای رفع این معضلات اساسی اجتماعی ارائه دادند.
بنیتو موسولینی و حزب فاشیست ملی با بهره جستن از شکست و ناکارآمدی نهادها، احزاب و نخبگان موجود و ارائه‌ی آمیزه‌ای از سیاست‌های «ملی» و «اجتماعی» به نیابت آمد. فاشیست‌ها با وعده‌ی تقویت وحدت ملی، ترجیح منافع ملت بر منافع هر گروه خاص و ارتقای جایگاه ایتالیا در سطح بین‌المللی به میدان آمدند. فاشیست‌ها همچنین به میل ایتالیایی‌ها به امنیت اجتماعی، هم‌بستگی و محافظت در مقابل بحران‌های سرمایه‌داری متمسک شدند. باری، آنها قول دادند که نظم را بازگردانند، از دارایی‌های شخصی محافظت کنند و رفاه را ارتقا دهند، و در عین حال، جامعه را از رکود اقتصادی و اختلال در امان نگه دارند. فاشیست‌ها تأکید کردند که ثروت مستلزم مسؤولیت‌ها و همچنین امتیازات است و باید در جهت منافع ملت حاصل آید.
این دست‌آویزسازی‌ها فاشیست را توانمند ساخت تا تقریباً از جمیع گروه‌های اجتماعی و اقتصادی امداد بگیرد. ایتالیا یک کشور جوان ( شکل‌گرفته در دهه‌ی ۱۸۶۰ ) و گرفتار دسته‌بندی‌های عمیق منطقه‌ای و اجتماعی بود. در حقیقت، این فاشیست‌ها بودند که با ادعای مطلوب‌ترین خدمت‌رسانی در جهت منافع کل اجتماع ملی در کسوت نخستین «حزب مردمی» در ایتالیا درآمدند.
فاشیست‌های ایتالیا پس از به قدرت رسیدن، محیط‌های تفریحی، گروه‌های دانشجویی و جوانان، فعالیت‌های ورزشی و سیاحتی را فراهم کردند
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/75849
تنها نفرت دخیل نبود، فاشیسم رفاه اجتماعی قدرت‌مندی پیش نهاد
قیاس ایالات متحده به فاشیسم مکرراً به ذهن خطور می‌کند. تلاش برای درک راستِ احیاشده، فارغ از تعریف یا قیاس‌اش به فاشیسمِ میان دو جنگ قرن بیستم، کمابیش ناممکن است. مانند فاشیسم، راستِ احیاشده نیز خردگریز، تنگ‌اندیش، خشن و نژادپرست است. بنابراین قیاس به درستی پیش می رود، و حقیقتی بر آن صحه می‌گذارد. اما فاشیسم تنها با درآویختن به تاریک‌ترین غرایزِ شهروندان قدرت نیافت. فاشیسم هم اساساً با نیازهای روحی و روانی شهروندان سخن گفت تا در شرایطی که سایر بازیگران سیاسی کمک اندک می‌رساندند، از اثرات ویران‌گر سرمایه‌داری در امان بماند.
ریشه‌های فاشیسم در وعده‌ی صیانت از مردم پنهان بود. اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یورش جهانی‌سازی موجب ویرانیِ اجتماعات، حرفه‌ها و هنجارهای فرهنگی شد و موجی از مهاجرت را روان ساخت. جنبش‌های ناسیونالیستی راست‌گرایانه با وعده‌ی حمایت از مردم در برابر نفوذ هولناک بیگانگان و بازارها پدید آمدند و مردم سراسیمه، درمانده و آواره از آن حمایت کردند. این جنبش‌های فاشیستیِ آغازین، زندگی سیاسی را در برخی کشورها برهم زدند، اما تا جنگ جهانی دوم با نفوذ نسبتاً آرامی در شرف غلیان بودند.
جنگ جهانی اول اروپا را ویران کرده و ۱۶ میلیون کشته و ۲۰ میلیون ناقص العضو به جا گذاشته بود. اقتصادها را خرد کرده و بذر آشوب پراکنده بود. برای نمونه در ایتالیا، دوره‌ی پس از جنگ، نرخ بالای تورم و بی‌کاری، همچنین اعتصاب‌ها، تصرف کارخانه‌ها، مصادره‌ی زمین‌ها و سایر اشکال ناآرامی و خشونت اجتماعی به بار آمد. دولت‌های لیبرال ایتالیایی در دوران پس از جنگ نتوانستند به درستی از پس این مشکلات برآیند. حوزه‌های انتخاباتی لیبرال‌ها – بازرگانان، مالکان زمین، اعضای طبقه متوسط – آنها را رها کردند. دو حزب مخالف بزرگ این کشور – حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کاتولیک مردم ایتالیا – نیز کمک ناچیزی برای رفع این معضلات اساسی اجتماعی ارائه دادند.
بنیتو موسولینی و حزب فاشیست ملی با بهره جستن از شکست و ناکارآمدی نهادها، احزاب و نخبگان موجود و ارائه‌ی آمیزه‌ای از سیاست‌های «ملی» و «اجتماعی» به نیابت آمد. فاشیست‌ها با وعده‌ی تقویت وحدت ملی، ترجیح منافع ملت بر منافع هر گروه خاص و ارتقای جایگاه ایتالیا در سطح بین‌المللی به میدان آمدند. فاشیست‌ها همچنین به میل ایتالیایی‌ها به امنیت اجتماعی، هم‌بستگی و محافظت در مقابل بحران‌های سرمایه‌داری متمسک شدند. باری، آنها قول دادند که نظم را بازگردانند، از دارایی‌های شخصی محافظت کنند و رفاه را ارتقا دهند، و در عین حال، جامعه را از رکود اقتصادی و اختلال در امان نگه دارند. فاشیست‌ها تأکید کردند که ثروت مستلزم مسؤولیت‌ها و همچنین امتیازات است و باید در جهت منافع ملت حاصل آید.
این دست‌آویزسازی‌ها فاشیست را توانمند ساخت تا تقریباً از جمیع گروه‌های اجتماعی و اقتصادی امداد بگیرد. ایتالیا یک کشور جوان ( شکل‌گرفته در دهه‌ی ۱۸۶۰ ) و گرفتار دسته‌بندی‌های عمیق منطقه‌ای و اجتماعی بود. در حقیقت، این فاشیست‌ها بودند که با ادعای مطلوب‌ترین خدمت‌رسانی در جهت منافع کل اجتماع ملی در کسوت نخستین «حزب مردمی» در ایتالیا درآمدند.
فاشیست‌های ایتالیا پس از به قدرت رسیدن، محیط‌های تفریحی، گروه‌های دانشجویی و جوانان، فعالیت‌های ورزشی و سیاحتی را فراهم کردند
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/75849
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment