#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو
🔸کشور پادگان نیست
🖌اسداله شمائی
▫️اخراج دکتر عبدالکریمی از دانشگاه آزاد خلاف قانون اساسی است. حرف زدن جرم نیست.اعلام موضع،فکر و اندیشه حق اولیه و اساسی شهروندان است.آن چه ایران نیاز دارد گفتگوست.بستن دهان‌ها ممکن نیست و باید اقناع صورت بگیرد.قطع حقوق ماهانه غیرانسانی و ناعادلانه است.اگر هدف این باشد که بقیه عبرت بگیرند و صداها خاموش شود،کشور ضرر می بیند.مخالفان فکری برای هر جامعه نعمت محسوب می شوند.تنوع افکار،سبک‌های زندگی و صداهای مختلف نشانه پویایی جامعه است.راه درست ادارهٔ جامعه، احترام به اکثریت و افکار عمومی است.
متفکران علوم انسانی راه را به مدیران اجرایی نشان داده و می‌دهند.محمدعلی اسلامی‌ندوشن در سال ۱۳۷۵ در گفتگو با روزنامه ایران می گوید:
«البته در یک کشور راضی نگاه داشتن همهٔ قشرها و گروه‌ها ممکن نیست،ولی این مهم است که راهی که در پیش گرفته می‌شود،معدل عقل بشری آن را پذیرفته باشد.
نظامی که دنیای امروز شناخته است،تابع تقسیم‌بندی اکثریت و اقلیت است،یعنی هر چه اکثریت از طریق رأی خود پذیرفت،اقلیت نیز به آن گردن می‌نهد و این روش در صورتی کسب مشروعیت می‌کند که اقلیّت اجازهٔ عرض اندام داشته باشد،یعنی حق اولی‍ًهٔ تجمع،بیان و انتقاد محفوظ بماند.
یکپارچه بودن و یک زبان معرفی شدن یک ملت،یا علامت نظام آرمانی است که تاکنون تحقق نیافته و یا علامت اختناق»
باید بپذیریم جامعهٔ ایران یکدست و یک زبان نیست.هیچ جامعهٔ بشری یکدست نیست.این تنوع آفریده خداست.قابل احترام است.
قانون وسیله و تسهیل‌گر است و هدف نیست.زندگی‌ها را نباید فدای اجرای قوانین ناکارآمد بکنیم،بلکه این قانون‌ها هستند که باید به نفع زندگی‌ها تغییر کنند.
انسان واضع قانون است،این عاملیت و شأنیت باید همیشه در یادها باشد.
قانون بد بهتر از بی‌قانونی است اما تبدیل قانون به چماق و وسیله استثمار و انحصار و سرکوب و اختناق و تحمیل قدرت،سوء استفاده از قانون است و با روح قانون نمی‌خواند.قانون باید تأمین کننده حقوق باشد.آزادی انسان و مختار بودن انسان مهم‌تر از هر اصل و قانونی است.
فصل سوم قانون اساسی برای نمایش و پز نیست.
آزادی برکات بسیاری دارد.تضییع حقوق اولیه انسان‌ها به کشور ضرر می‌زند.
هنر آن است که مردم احساس کنند کشور مال آن هاست و می توانند آن را به شکل دلخواه خود درآورند نه آن که همه را به فکر مهاجرت بیندازیم.کشور بدون ملت و اکثریت راضی کشور نیست. کشور بدون ملت و اکثریت امیدوار کشور نیست.
کشور پادگان نیست که همه یک دست لباس بپوشند،گوش به فرمان باشند و چرا نداشته باشند.کشورداری رسم دیگری دارد.
🆔 @jameeno
🔸کشور پادگان نیست
🖌اسداله شمائی
▫️اخراج دکتر عبدالکریمی از دانشگاه آزاد خلاف قانون اساسی است. حرف زدن جرم نیست.اعلام موضع،فکر و اندیشه حق اولیه و اساسی شهروندان است.آن چه ایران نیاز دارد گفتگوست.بستن دهان‌ها ممکن نیست و باید اقناع صورت بگیرد.قطع حقوق ماهانه غیرانسانی و ناعادلانه است.اگر هدف این باشد که بقیه عبرت بگیرند و صداها خاموش شود،کشور ضرر می بیند.مخالفان فکری برای هر جامعه نعمت محسوب می شوند.تنوع افکار،سبک‌های زندگی و صداهای مختلف نشانه پویایی جامعه است.راه درست ادارهٔ جامعه، احترام به اکثریت و افکار عمومی است.
متفکران علوم انسانی راه را به مدیران اجرایی نشان داده و می‌دهند.محمدعلی اسلامی‌ندوشن در سال ۱۳۷۵ در گفتگو با روزنامه ایران می گوید:
«البته در یک کشور راضی نگاه داشتن همهٔ قشرها و گروه‌ها ممکن نیست،ولی این مهم است که راهی که در پیش گرفته می‌شود،معدل عقل بشری آن را پذیرفته باشد.
نظامی که دنیای امروز شناخته است،تابع تقسیم‌بندی اکثریت و اقلیت است،یعنی هر چه اکثریت از طریق رأی خود پذیرفت،اقلیت نیز به آن گردن می‌نهد و این روش در صورتی کسب مشروعیت می‌کند که اقلیّت اجازهٔ عرض اندام داشته باشد،یعنی حق اولی‍ًهٔ تجمع،بیان و انتقاد محفوظ بماند.
یکپارچه بودن و یک زبان معرفی شدن یک ملت،یا علامت نظام آرمانی است که تاکنون تحقق نیافته و یا علامت اختناق»
باید بپذیریم جامعهٔ ایران یکدست و یک زبان نیست.هیچ جامعهٔ بشری یکدست نیست.این تنوع آفریده خداست.قابل احترام است.
قانون وسیله و تسهیل‌گر است و هدف نیست.زندگی‌ها را نباید فدای اجرای قوانین ناکارآمد بکنیم،بلکه این قانون‌ها هستند که باید به نفع زندگی‌ها تغییر کنند.
انسان واضع قانون است،این عاملیت و شأنیت باید همیشه در یادها باشد.
قانون بد بهتر از بی‌قانونی است اما تبدیل قانون به چماق و وسیله استثمار و انحصار و سرکوب و اختناق و تحمیل قدرت،سوء استفاده از قانون است و با روح قانون نمی‌خواند.قانون باید تأمین کننده حقوق باشد.آزادی انسان و مختار بودن انسان مهم‌تر از هر اصل و قانونی است.
فصل سوم قانون اساسی برای نمایش و پز نیست.
آزادی برکات بسیاری دارد.تضییع حقوق اولیه انسان‌ها به کشور ضرر می‌زند.
هنر آن است که مردم احساس کنند کشور مال آن هاست و می توانند آن را به شکل دلخواه خود درآورند نه آن که همه را به فکر مهاجرت بیندازیم.کشور بدون ملت و اکثریت راضی کشور نیست. کشور بدون ملت و اکثریت امیدوار کشور نیست.
کشور پادگان نیست که همه یک دست لباس بپوشند،گوش به فرمان باشند و چرا نداشته باشند.کشورداری رسم دیگری دارد.
🆔 @jameeno
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment