نجات آبهای زیرزمینی مسأله ای بسیار مهم و ضامن بقا و سلامت روستاها و شهرها است.
در مقایسه با سدسازی؛ نجات آبهای زیرزمینی ازپیامدهای اجتماعی حاصل از تخریب آبخوانها و خشکاندن منابع آب مانند مهاجرت های سرگردان به حاشیه شهرها پیشگیری می کند.
امادرمقابل سدسازی با تخریب روستاهاو بخشهایی ازمنابع طبیعی و جنگلهای درمجاورت روستاها،از بین بردن اشتغال پایدارروستاهای حریم سد؛ زندگی روستایی رامنهدم کرده و خودبه عامل گسترش مهاجرتهای سرگردان به حاشیه شهرها تبدیل می شود.
تقریباهرسدی که ساخته میشود،دهها روستا،مشاغل روستایی وزمین های کشاورزی مرغوب را می بلعد. سدسازان درازای مبلغی اندک (اگر به موقع پرداخت شود) مردم راآواره حاشیه شهرها میکنند،هرچند در سالهای اول که پولی در بساط مهاجران است این آسیب به چشم نمی آید، امابعدازگذشت چندسال عمق فاجعه حاشیه نشینی هویدا می شود.
اما لازم است مقدارسرمایه گذاری مثلا درسه دهه گذشته برروی پروژه های سدسازی و انتقال آب محاسبه شده وباسرمایه ای که برای نجات آبهای زیرزمینی صرف شده مقایسه شود. وضعیت موجود آبهای زیرزمینی خودگواه براین نابرابری عمیق است./مهتا بذرافکن
©@ruralwomenissues