«اين معما گفته نيكوتر كه پروين مرد نیست »
۱۵ فروردين ۱۳۲۰
۷۹ سال پيش در چنين روزی پروين اعتصامی در تهران درگذشت.
او مي‌گفت: «داروی بیماری مزمن شرق، منحصر به تربیت و تعلیم حقيقی است كه شامل زن و مرد باشد».
با اينكه در سروده‌های او كمتر از رويدادهای مشخص اجتماعی و اشاره به زندگی شخصی‌اش خبری هست اما شعرهايش به خاطر برخورداری از صميميتی كودكانه، در دل بسياری از علاقه‌مندان ادبيات فارسی جای دارند...


ماندگارترين سروده های او مناظره ها هستند كه در آنها "نخ و سوزن"، "سير و پياز" و حتی "اميد و نوميدي" جان می‌يابند و به زبان درمی‌آيند و به درونمايه‌های انديشه‌های سراينده كه پشتيبانی از ستمديدگان، نبرد با ستمگران و مهر به دانش و انسانيت است، می‌پردازند:

"به نوميدی سحرگه گفت اميد

كه كس ناسازگاری چون تو نشنيد".

از سويی واژگان سروده‌های او ناصرخسرو و سعدی را به ياد می‌آورند و از سوی ديگر رواني، سادگی و بهره‌مندی از زبان گفتاری، گوشه چشمی به سرايش نوگرا دارند.

۳۰ ساله بود كه پدر و پشتيبان ادبی‌اش را از دست داد و پس از آن گوشه‌گيرتر و افسرده‌تر شد.

از ماندگارترين سروده های او پشتيبانی از رفع حجاب است كه در ۲۸ سالگی گفته که بعد از انقلاب از ديوانش حذف شده است:

"زن در ايران پيش از اين گويی كه ايرانی نبود

پيشه اش جز تيره‌روزی و پريشانی نبود

كس چو زن اندر سياهی قرن‌ها منزل نكرد

كس چو زن در معبد سالوس قربانی نبود".

پروين اعتصامی در ۳۴ سالگی در تهران درگذشت.

0033788806230
@irannc