پرده سوم
و خدایی که نمی گذارد حجت بر شما تمام شود.

قراری با هم گذاشتیم که ما پا پس نکشیم. به ما گفت زیپ جیبتان را ببندید و دهانتان را باز کنید. کار که کار خدا بود ولی واقعا ما برخلاف آن که اینگونه راحت تر بودیم که حجت بر ما تمام شود ولی از سر دلسوزی به دنبال راه نجاتی بودیم.

شاید باورتان نشود ولی در تمام این سال ها مهم ترین دلیل که پا پس نکشیدیم، قول و قراری بود که با او گذاشتیم.

یک هو ورق برگشت. انگار توانایی های ما را کشف کرده باشند! قرارداد با شرکت معرفی شده به کلی کنار رفت. از ما خواستند که کشتی مان را در بزرگترین بندر کشور پیاده کنیم.
خوشحال پیش راهنمایمان رفتیم و گفتیم استاد چه نشسته ای که ما را کشف کردند. روشنمان کرد که این چاه است! گفت شما هنوز تجربه اش را ندارید. آن ها هم می دانند. قرار است غرقتان کنند.
گفتیم عجب رکبی خوردیم. به اینجایش فکر نکرده بودیم. با بچه ها جمع شدیم در اتاقی ۶ متری که مقر ما بود در درب خروج گمرک بوشهر. آنجا برای بچه ها هم محل خواب و استراحت بود و هم برنامه نویسی. همانجا کد می زدند و همانجا هم خسته که می شدند می خوابیدند. سرور هم همانجا بود!

جمع بندی بچه ها این بود که ‍۱- خدا با ماست. ۲- ما همه خریم! ۳- آخرش اوینه!

اما همچنان باید برویم. استدلالمان این بود که ما نیامده ایم پول به جیب بزنیم. دنبال خودنمایی هم نیستیم. آمده ایم کاری انجام دهیم. اگر بزرگترین بندر کشور را بتوانیم فتح کنیم معلوم می شود توانایی فتح کل کشور را هم داریم و اگر نتوانیم حجت بر ما تمام می شود و می رویم به زندگی مان می رسیم! احتمالا شما هم قبول کردید که درجه خریت ما در حد اعلا بود. رفتیم و گفتیم استاد تصمیم این است. گفت پس چرا؟ بهتان که گفتم اوضاع از چه قرار است! گفتیم بله ولی استدلالمان این است. نگاهی کرد و بعد از کمی مکث گفت پس بروید خدا به همراهتان. فقط مواظب برق آن جا هم باشید!!!

در عرض یک هفته خرد خرد و با کمک بچه های بسیج دانشگاه های استان هرمزگان ۴۰ ۴۵ نفر در بزرگترین بندر کشور جمع شدیم. قبل از ورود ما تیم شناسایی رفته بود و همه جا را بررسی کرده بود. به ما گفته بودند ۲۲ باسکول برای توزین بارها در بندر وجود دارد. ما ولی ۴۰ باسکول پیدا کردیم! تقریبا هر شرکت صادراتی که در گمرک انبار داشت برای خودش باسکول مجزایی داشت. چند روز اول را به جمع آوری اطلاعات پرداختیم.
باز کسی فکرش را نمی کرد. آن کسی هم که پیشنهاد اولیه کار را داده بود که ما آنجا برویم بعدها گفت من دیدم دیگر شرایط بندر بدتر از چیزی که هست نمی شود و برای همین گفتم شما بیایید! این هم روزنه دیگری بود.

آن قدر آن بندر بزرگ بود و بلبشو که از هر طرف شروع می کردیم یک جای دیگر بیرون می زد.
گیر کردیم. هر چند کسی نفهمید و نگذاشتیم که بفهمند ولی می توانم با جرئت بگویم که حداقل ۳ روز گیج بودیم و نمی توانستیم کار را شروع کنیم. حتی نمی دانستیم از کجا شروع کنیم؟ هر روز یک جا را انتخاب می کردیم و فردا که حضور پیدا می کردیم نمی دانستیم چه کنیم؟
آخر سر ولی تصمیم گرفتیم که از باسکول ها شروع کنیم. همه می گفتند راننده کامیون ها اعتصاب می کنند و شما نمی توانید. شرکت توزین الکتریک که متولی باسکول های بندر بود خیالش یک طورهایی راحت بود که اینها نمی توانند! یک مشت بچه را چه به این حرفا؟! آن روزها قبض های توزین در راهروی سرویس واردات و در مغازه های داخل بندر خرید و فروش می شد.

ما ولی با حضور آن ها که برایمان سوال برانگیز هم بود، مصمم تر می شدیم. در نهایت پس از ۵ شبانه روز کار بی وقفه انگار موفق شدیم. آنقدر اتفاق آن روزها افتاد که هنوز هم برایمان عجیب است. در کمال ناباوری همانطور که به ما هشدار داده بودند برق قطع شد! محور کامیون روی باسکول شکست! سرور به مشکل خورد و مجبور به عقبگرد ۱ ساعته شدیم. دوباره از ابتدا شروع کردیم. راننده ها ولی هیچگاه مسئله ما نبودند. همه این ها در محوطه ای ۲۵۰۰ هکتاری! یک بار مسافت زیادی را ظل آفتاب مرداد ماه از این طرف بندر تا آن طرفش پیاده رفتم! وقتی رسیدم از شدت گرما زدگی تا شب همانجا افتادم تا بچه ها آمدند و بردنم! هر کدام از راننده ها خاطره ای بودند برای خودشان و کلی اتفاق دیگر.

چشم به هم گذاشتیم یک ماه گذشته بود و ما بندرعباس بودیم. کار باسکول ها که تمام شد، باقی بخش ها را یکی یکی اضافه کردیم. کار راه اندازی و پشتیبانی بندر تا آخر سال و حتی بیشتر ادامه داشت و ما به صورت شیفت های هفتگی در بندر حضور داشتیم تا کار پایدار شود.

از روز و شب های بندر شهید رجایی بندرعباس خاطرات بسیار داریم. شاید مجموعا بیشتر از ۳۶۵ شبانه روز را آنجا سپری کرده باشم. از خرید و فروش بیجک بار دیده ام تا ... .


✅ @karkhone