ادامه قسمت اقتصاد آموزه های اسلام
تعبیرهای چپ گرایانه از اسلام که ما به ابعادی از آن نزد برخی بزرگان و پیشکسوتان انقلاب اسلامی به اختصار اشاره کردیم، در برخی مجامع سطح بالای حکومتی با مقاومت و مخالفت فقهای سنتی یا تربیت شدگان آن مکتب روبه رو شد به طوری که در جریان تدوین قانون اساسی درمجلس خبرگان اول موجب تعدیل پیش نویس اولیه به شدت چپ گرایانه گردید. اما نفوذ قرائت های سوسیالیستی از اسلام در میان مردمان عادی به ویژه جوانان و تحصیلگردگان، موجبات نگرانی برخی روحانیون و فقهای حوزه های علمیه را فراهم آورد که اشاره به آن می تواند تفاوت های فکری میان تعبیرهای سوسیالیستی از اسلام و اسلام سنتی را نشان دهد.
آیت الله احمدی میانجی در پیشگفتار رساله ای درباره مالکیت در اسلام که در سال ۱۳۶۰ نوشته، به فضای فکری سالهای آغازین انقلاب اسلامی اشاره می کند که چگونه متاثر از «تبلیغات مروجین اقتصاد شرق، اثر نامطلوبی درجو اسلامی کشور گذاشته و باعث رواج افکارالتقاطی به ویژه در میان جوانان متدین گردیده و مسلمات و ضروریات اصول اسلامی را تحت الشعاع قرار داده است، به طوری که به اسلام این گونه می نگرند که گویا «مالکیت خصوصی محترم نیست خاصه در مسئله زمین»، «با فرض قبول مالکیت، مالكيت خصوصی محدود است»، «ثروت و سرمایه در اسلام نیست»، «سرمایه بهره ای از سود ندارد (قهرا مضاربه و مزارعه و مساقات صحیح نیست)»، «ابزار تولید در مالکیت عموم و ملی می باشد»، «اجاره صحیح نیست زیرا استثمار محسوب می شود». او انگیزه خود از نوشتن رساله ای درباره مالکیت در اسلام برطرف کردن این بدفهمیها می داند. نسخه کامل این رساله بعدتر به صورت کتابی تحت عنوان مالکیت خصوصی در اسلام در سال ۱۳۸۲ پس از درگذشت نویسنده منتشر گردید. نویسنده این کتاب معتقد است «تبلیغات گسترده طرفداران اقتصاد شرق و پیروان مکتب مارکس»، آنچنان اذهان عده ای از جوانان مسلمان را به سوی خود جذب کرده که «بدون تحقيق دلباخته آن شده و از راه صواب دور افتاده اند. به گمان وی بعضی از نویسندگان هم برای فرار از جواب یا برای «جذب جوانان به سوی اسلام»، با تحریف مسائل، می خواهند اسلام را مطابق اقتصاد کمونیستی بیان یا به آن نزدیک کنند. به تصور آنها، اگر جوانان بفهمند که «اسلام سرمایه را در حد مشروع محترم می شمارد ممکن است قدری ناراحت شده و یا از اسلام برگردند.» از نظر آیت الله احمدی میانجی، مالکیت امری فطری است و اسلام که «دین فطرت» است آن را به رسمیت شناخته است. سرکوب این فطرت با لغو یا محدود کردن مالکیت شخصی، عشق به کار را از بین برده و به «شکست اقتصادی» و رکود در جامعه می انجامد.
دین مقدس اسلام دین فطرت است و بر وفق فطرت، دستاورد هر کس را از آن خود او دانسته و بدین وسیله شور و عشق کار را در او تشدید نموده و در نتیجه استعدادهای نهفته او را وادار به فعالیت و ابتکار می نماید و حدی هم از نظر مقدار ثروت قائل نشده است تا انسان هرچه می تواند فعالیت کند، ابتکار به خرج دهد،استعدادهای نهفته را به کار اندازد و زندگی آزاد و پر شور و هیجان داشته باشد، به عبارت دیگر دین مقدس اسلام آزادی انسان را تا جایی که به فساد نیانجامد و خود یا اجتماع را به نابودی و تباهی و فساد نکشد سلب نکرده است، این است که اصل مالکیت و شعاع آن را آزاد گذاشته است ... به عبارت دیگر مالکیت را از نظر کم آزاد گذاشته ولی از جهت کیف محدود نموده است، جلو آزادی فعالیت را نگرفته و استعدادها را خفه نکرده، بلکه به راه های صحیح و درست و دور از فساد راهنمایی کرده است.


@austrianschool

ادامه دارد...

Comments

Be the first to add a comment