۲۷ تیر سالروز پذیرش قطعنامه ۵۹۸

حکومت ولایت فقیه چرا جنگ را مقدس کرد و ۸ سال آن را ادامه داد و جوانان و مردم را قتل‌عام و کشور و سرمایه ملی را نابود کرد؟

آزادسازی خرمشهر از اهداف اصلی عملیات بیت‌المقدس بودکه به فرماندهی ارتش انجام شد. پیروز این عملیات بازتاب جهانی داشت و صدام با از دست دادن خرمشهر، از نظر سیاسی تکیه‌گاهش را برای مذاکره از دست داد.

دیدگاه طرفداران ادامه جنگ:
بهانه اصلی این بود که هنوز بسیاری از شهرها و سرزمینها از فکه و شلمچه تا سومار و نفت شهر در اشغال ارتش عراق است و پذیرفتن صلح در چنین شرایطی عاقلانه نیست.(حتی پس از پذیرفتن قطعنامه ۵۹۸ در سال ۶۷، بخش‌هایی از خاک ایران در اشغال عراق بود که پس از پذیرش قطعنامه هر دو به مرز بین‌المللی قبلی برگشتند)
استدلال رهبران نظامی بر این بود که با آن شکست، بیش از ۵۰ درصد توان ارتش عراق از بین رفته و یک حمله دیگر (حمله ای که در عمل هیچ وقت به وقوع نپیوست) می‌تواند آخرین ضربه به حکومت نیمه جان صدام باشد. در نهایت با اعلام موافقت رفسنجانی با نظر این دسته از فرماندهان، نظر مساعد خمینی جلب شد
بر همین اساس در روز یکم تیرماه سال ۱۳۶۱ خامنه‌ای ضحاک رئیس وقت شورای عالی دفاع ملی و رئیس‌جمهور، در دیدار با گروهی از روحانیان و مبلّغان اعلام کرد:

"به مردم باید گفته شود که با فتح خرمشهر و حتی فتح دیگر شهرها، جنگ تمام نخواهد شد، زیرا تا زمانی که متجاوز تنبیه نشده‌است، مبارزه ادامه خواهد داشت."

نظر مخالفان ادامه جنگ
ایران بعد از آزادسازی خرمشهر دست بالا را داشت و ارتش ایران به راحتی می‌توانست شهرهای باقی مانده در اشغال عراق را آزاد کند. اما طرفداران ادامه جنگ نیاز به حضور عراق دراین شهرهای اشغال شده داشتند تا بگویند جنگ پایان نیافته‌است و ما باید در خاک عراق حضور داشته باشیم. از سوی دیگر قشر حاکم که جنگ طلب و مذهبی بودند برای خاموش کردن صدای مخالفان داخلی و گروه‌های دگراندیش نیاز به جنگ داشتند. آنها با بیان این که کشور در جنگ است و ما باید با هم متحد باشیم تا بر دشمن غلبه کنیم آزادی بیان را محدود می‌کردند و صدای مخالفان را خاموش می‌کردند.

(سازمان ملل متحد ۸ قطعنامه صادر کرد که عراق با همه آنها موافقت کرد ولی ج. اسلامی فقط به آخرین قطعنامه پاسخ مثبت داد آنهم یکسال پس از انتشار آن)

(فقط یک نمونه از پیشنهادات صلح، مابقی در عکس‌ها)

طرح صلح عربی در خرداد ۱۳۶۱
عربستان سعودی پس از آزادسازی خرمشهر در اول خرداد ۱۳۶۱ پیشنهاد کرد در ازای صلح غرامت جنگ توسط کشورهای عربی به ایران پرداخته شود و عراق نیز خاک ایران را ترک کند.
به گفته اسپنسر تکردر کتاب دایرةالمعارف جنگ‌های خاورمیانه مقامات ایران این پیشنهاد را رد کرده و خواهان بازگشت یکصد هزار شیعه عراقی که توسط صدام اخراج شده بودند به کشور عراق شده بودند. به گفته تکر شرط دوم ایران پرداخت ۱۵۰ میلیارد دلار غرامت به جای ۷۰ میلیارد دلار پیشنهادی عربستان و شرط سوم برکناری صدام از قدرت بوده‌است.

رفسنجانی ملعون در اسفند ۱۳۶۰ در مصاحبه با هفته نامه موقف عربی گفت:
«ما نمی‌خواهیم در سایه رژیم فعلی عراق، به هیچ توافقی با بغداد برسیم… و این سری نیست که آن را فاش کنم که صدام حسین توسط میانجی‌ها موافقت کرد طبق مواد و شرایط قرارداد الجزایر و بدون قید و شرط، عقب‌نشینی کند… ولی ما این پیشنهاد را رد کردیم و با هرگونه توافقی مخالفت خواهیم کرد.» … «مادامی که رژیم فعلی عراق، طرف دوم توافق باشد. .. این توافق باید با ملت عراق و پس از پیروزی امضا گردد. ما حاضر نیستیم دست از حمایت از سازمان‌های مخالف رژیم عراق برداریم.» او دربارهٔ پیشنهاد عربستان برای پرداخت خسارت به ایران تاکیدکرد: «این پیشنهاد و پیشنهادهای مخالف را قبول نمی‌کنیم، مسئله ضرر و منفعت نیست، مسئله، مسئله حق و باطل است.»

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing