اسطوره قربانی (۲)

روایت داستان قربانی کردن اسماعیل از تفسیر طبری

و به خبر چنین آمده است که چون ابراهیم (ع) به خواب دید که «اسمعیل را بکش»، دل بر آن نهاد که او را بکشد و این نذر وفا کند و هاجر را گفت که «این پسر اکنون بزرگ شد. او را با من بفرست تا کاری می‌کند و جلد و مردانه برآید و بنیرو گردد» و پسر را گفت که «یا پسر! رسنی برگیر و بیا تا به این کوه برشویم و هیزم آوریم.» پس پسر رسنی برگرفت و با پدر برفت و ابراهیم کاردی برگرفته بود و با خود ببرده و جمله خلایق آسمان و فریشتگان نگاه همی‌کردند و چون به کوه برشدند، همه فریشتگان گریستن گرفتند و گفتند که «یارب! چه بزرگ بنده‌ای است ابراهیم که نمرود او را به آتش اندر انداخت از بهر تو و باک نداشت و اکنون، فرزند را از بهر تو می‌کشد و باک نمی‌دارد»

و چوم اسمعیل به کوه بر رفت کوه بلرزید، و اسمعیل بترسید و گفت یا پدر این کوه چرا لرزد؟ گفت یا پسر، خدای عز و جل قادر است و هر چه خواهد کند.
پس ابلیس علیه العنه غمگین گشت از آن نیت ابراهیم و از آن صدق او، و پیش هاجر رفت بر صورت پیرمردی خود را به او نمود و گفت که ابراهیم اسمعیل را گجا برد؟ گفت که به کوه بر تا هیزم آرد. گفت که او را نه به هیزم برده است او را از بهر آن بر آن ک.ه برد تا او را بکشد، و کاردی با خود برده است. آن زن گفت: پیغامبر خدای پسر خود را چون بکشد؟ مگر تو ابلیسی که این می گویی. گفت که ابراهیم می گوید که خدای چنین فرموده است. آن زن گفت که اگر خدای چنین فرموده است فرمان باید کرد تا عاصی نگردد و هر چه خدای عز و جل فرماید من بدان راضی باشم.

پس ابلیس ...پیش اسمعیل آمد ... و گفت که او نمی دانی که پدر تو را کجا می برد؟ گفت تا هیزم آریم. گفت تو را نی برد که بخواهد کشت. اسمعیل گفت: تو مگر ابلیسی، پیغتمبر خدای عز و جل، پسر خود را چون کشد؟ گفت که می گوید که خدای فرموده است. پس گفت که اگر خدای عز وجل فرموده استفرمان حق باید برد، و اگر نه عاصی باشد، و من به هر چه خدای فرناید و پدرم کند بدار راضی باشم و فرمان بردار.

پس ابلیس پیش ابراهیم رفت و ... گفت یا ملعون، از من دور شو، که من به گفتار تو فریفته نگردم . به قول تو فرمان حق تعالی فرو نگذارم.

... پس ابراهیم همچنان به آن کوه برمی‌شد و پسر از دنباله او همی‌رفت تا مانده گشتند و چون بر سر کوه رسیدند، بنشستند و بیاسودند. پس ابراهیم پسر را گفت که «بیا جان پدر» و سر او بر کنار نهاد و کارد از آستین بیرون کرد و گریستن بر او اوفتاد و می‌گریست و جمله فریشتگان آسمان بر موافقت او می‌گریستند. پس پسر گفت که «یا پدر! چه بوده است تو را و این کارد چیست و این گریستن تو از بهر چیست» و ابراهیم گفت: «به خواب دیدم که تو را بباید کشتن». گفت: «بکن آنچه تو را فرمودند»

...پس ابراهیم پسر را به روی اندر خوابانید و دل از او برگرفت و او را به حق تسلیم کرد و کارد به زیر گلوی او اندر برد تا ببرد و چون به گلوی او رسید، فروگردید و تیزی بر بالا آمد و پشت کارد بر حلق او همی‌مالید و هیچ بریده نمی‌آمد و ابراهیم از آن کار عجب اندر ماند و پسر را هیچ گلو بریده نمی‌آمد... پس خدای جبرئیل را بفرمود تا کبشی (قوچ) از بهشت بیاورد و آن گوسپندی بود سپید، و دهان او سیاه و چشم‌ها سیاه و چهار دست و پای او سیاه و سروها بزرگ و گوش آن گرفته و به کوه برمی‌آمد تا پیش ابراهیم آورد و چون به کوه برآمد، ابراهیم او را ندیده بود و جبرئیل آنجا بیستاد و نگاه همی‌کرد که تا ابراهیم چه کند و ابراهیم دیگربار، کارد بر ران خود نهاد و راست کرد و خواست طعنه کند و بزند و خدای ندا کرد و گفت «یا ابراهیم! خواب راست کردی و نذر را وفا کردی»....پس ابراهیم دست و پای پسر بگشاد و جبرئیل آن کبش که آورده بود، به دست پسر داد تا فدا خود کند و آن کبش از دست او بجست و بدوید و از آن کوه فروآمد و به کوه منا برشد؛ آن جایگاه که امروز قربان کنند و حاجیان قربان آنجا کنند و سنگ اندازند و خدای خواست که جایگاه قربان به این کوه منا باشد و ابراهیم از پس آن کبش همی‌دوید و آن کبش چون به جایگاه قربان رسید، آنجا بیستاد و پیشتر، ابراهیم سنگ بینداخت و آنگاه کبش بیستاد و پسر برفت و او را بگرفت و ابراهیم بیامد و او را قربان کرد.

تفسیر طبری، ج 6، صفحات 1537-1539 ( کوتاه شده)

@Persian_mythology
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment