▪️‍ راوی گوید که از چندین سوار و پیاده که بر حضرت شاه‌زاده حمله کردند نزدیک وی رسیده یکی از ترس قدم پیش نمی‌توانستند گشاد .
آخر عزم تیرباران کردند و حسین از مرکب فرود آمد تا زخمی بدان اسب نرسد که یادگار جدّ و پدر وی بود.
لشکریان که وی را پیاده دیدند، دلیر شده آهنگ وی کردند.
نامردی تیر بر پیشانی نورانی آن حضرت زد. حسین تیر را بیرون کشید، از موضع جراحت، خون مانند جوی آب روان شد. آن سرور، دست مبارک بر آن زخم می‌نهاد و چون پرخون می‌شد، بر سر و روی خود می‌مالید و می‌فرمود که بدین هیئت با جدّ خود محمّد رسول‌الله ملاقات خواهم کرد و حال کشندگان خود به تفصیل باز خواهم گفت.

راوی گوید که هفتادودو زخم نیزه و تیر و تیغ بر آن حضرت زده بودند و در این حال حسین شاه‌زاده روی به قبله نشسته بود و سرّ او به حضرت کبریا پیوسته، یک‌یک و دودو، به قصد قتل او پیش می‌آمدند و چون نظر ایشان بر وی می‌افتاد، شرم می‌داشتند و فی‌الحال بازگشته و می‌گفتند: ما نمی‌خواهیم که فردای قیامت این خون در گردن ما باشد و ما را بدین مؤاخذه نمایند:
سهل کاری نیست خون آل ‌احمد ریختن
خاک غم بر فرق فرزند محمّد ریختن

چون شمر دید که لشکریان در قتل امام حسین تعلّل می‌نمایند، بانگ بر ایشان زد که این‌همه توقّف و تأخیر چیست؟ زرعه بن شریک درآمد و زخمی بر دست آن حضرت زد و ده تن دیگر به قصد آن سرور کمر بر بستند و نزدیک وی آمدند و هیچ‌کدام را یارای آن نبود که پیش آیند. سنان بن انس نیزه‌ای بر پشت شاه‌زاده زد؛ چنان‌که شاه‌زاده بیفتاد. خولی بن یزید اصبحی از اسب فرود آمد که سر مبارک آن حضرت از بدن جدا کند.
 
 
روایتی هست که چون حسین بر زمین کربلا افتاد زمین به‌لرزه درآمد و غریو از آسمان‌ها برآمد، ده‌کس از آن لشکر پیاده شده تیغ‌ها برکشیدند و بیامدند و هریک از ایشان، مدّعا آن بود که وی سر شاه‌زاده را پیش‌تر بِبُرد و اسب و خلعت بستاند. هرکدام که پیش می‌آمدند حسین چشم باز می‌کرد و در او می‌نگریست. شرم داشته باز می‌گشت تا دوکس ماندند. سنان بن انس و شمر ذی‌الجوشن. سنان خواست که پیش رود، شمر پیش‌دستی کرد و بیامد و بر سینۀ حسین نشست.
 
 
در این حال غلغله در صوامع ملکوت افتاد و ولوله از اهل حظایر جبروت برآمد. آفتاب عالم افروز از تاب باز ایستاده، ماه جهان‌آرای در چاه محاق افتاد. زهره برای دل زهرا دست از طرب بازداشت، کیوان بر بالای هفت ایوان، به‌اتفّاق مصیبت‌زدگان لوای تعزیت برافراشت. فرشتگان در جوّ هوا، ناله برداشتند. جنیّان از نواحی کربلا به نوحه درآمدند. آسمان دامن از خون پرگردانید. زمین از غضب الهی بر خود بلرزید مرغان هوا از آشیان‌ها متفرّق شده، نعرۀ غُراب البین برکشیدند. ماهیان دریا از آب بیرون آمده، بر خاک خواری می‌تپیدند دریاها موج حسرت به اوج فلک رسانیدند، کوه‌ها به صدای دردآمیز و نواهای محنت‌انگیز بنالیدند. آواز گریه از جوانب و اطراف برخاست و کسی نمی‌دانست که آن فغان کیست و آن تعزیت کجاست:
اندرین غم نی همین ارض و سما بگریستند
کاهل عالم از ثریا تا ثری بگریستند
آفتاب و ماه و عرش و کرسی و لوح و قلم
در غم شاه شهید کربلا بگریستند
در هوای آن لب محروم از آب فرات
ماهی اندر آب و مرغ اندر هوا بگریستند

@Fars_Plus