مستند مشق شب رو هر از گاهی تماشا میکنم و بطرز عجیبی من رو پرتاب میکنه به خاطرات دوران دبستانم؛ از سر و شکل و کیفِ بچه مدرسه ایها تا دیوارهای مدرسه و شعارهایی که روشون نوشته شدن و من که همیشه از پنجره کلاس چشمم صاااف توی شعارِ "جنگ جنگ تا پیروزی" بود که یادمه اولین بار نمیدونم چرا جَنگ رو جُنِگ خوندم؛ نرده های پنجره ها؛ اون قسمتی که بچه ها دارن سرِ صف عزاداری میکنن و سینه میزنن؛ واااای که همه ش بطرز عجیبی خاطره ست؛ چه روزهای مزخرفی بودن و با چه ؛اراجیفی بزرگ شدیم ... فقر و حقارتی که نمایش داده میشه خیلی آزاردهنده ست و هولناک ... به بچه میگه اگه ٢۰ بگیری چه جایزه ای میخوای؟ میگه یه دونه شیرینی؛ میگه اگه ٢ تا بیست بگیری چی؟ میگه ٢ تا شیرینی ... مستند تکان دهنده ایه