بد نیست بنویسم وقتی من نخست وزیر بودم و پانزدهم خرداد بلوای ایران پیش آمد و دویست نفر کشته شدند، تقریباً خانوادۀ هشتاد و پنج نفر آنها را بلافاصله پیدا کردیم و همان تاریخ برای آنها شهریّه برقرار کردم. و باز بد نیست که بنویسم بعضی از همان دوستان و وزرای من که در روزهای سخت بلوا به قول معروف پیش خانۀ خود را به پس خانه باخته بودند، در جلسات بعدی هیئت دولت مرا منع می کردند که این کار جایزه دادن به خیانت است و نباید چنین کاری کردًنمی توانم مردم را متهم بکنم، اما شاید به خیال این که با این حرف موجبات رضایت خاطر شاهانه را فراهم می کنند، حال آن که نمی دانستند که درست بر عکس است. ج 4 / ص 200 1353/5/8