👑بازتولیدِ متقابلِ دو دشمن
✍ #محمد_مالجو
در چشم‌انداز سیاست امروز ایران، دو قطبِ به‌ظاهر آشتی‌ناپذیر، یکی هستۀ سختِ جمهوری اسلامی و دیگری اردوگاه پادشاهی‌خواهان، چنان در نسبت با یکدیگر شکل گرفته‌اند که گویی هر یک آینۀ دیگری است. نفرتی که این دو از هم می‌نمایانند واقعی است، اما کارکرد سیاسی‌شان، به طرزی متناقض‌نما، هر کدام به بقای دیگری نیرو می‌بخشد.
پادشاهی‌خواهان با اصرار بر براندازیِ تمام‌عیار و زبانی آکندۀ از کین و انتقام عملاً نزاع با جمهوری اسلامی را از سطح رقابت سیاسی به مرتبۀ جنگی وجودی ارتقا داده‌اند، جنگی که در آن هیچ روزنه‌ای برای اصلاح یا مصالحه یا گذار تدریجی باقی نمی‌ماند.
در سوی دیگر، هستۀ اصلی قدرت نیز با استمرار همان خط رهبری پیشین و با بازتولید منطق امنیتی عملاً صحنۀ سیاست را چنان سامان می‌دهد که پادشاهی‌خواهی، یگانه‌ی گفتمانی جلوه کرده است که نفرتی تمام‌عیار از نظام موجود را نمایندگی می‌کند. در نتیجه، طیفی از نیروهای اجتماعی و سیاسی که سرشار از خشم و انزجار نسبت به جمهوری اسلامی‌اند اما افق سیاسی روشنی ندارند، به‌تدریج در مدار همین گفتمان پهلوی‌خواهانۀ جذب می‌شوند.
بدین‌ترتیب، آنچه در ظاهر تقابلی آتشین می‌نماید، در ژرفای خود نوعی همزیستی متناقض است: دو قطبِ مخالف که با هیاهوی نفرت عملاً مرزهای یکدیگر را تثبیت می‌کنند و، با بازتولید متقابل، میدان سیاست ایران را در دوگانۀ تنگ و فرسایندۀ محبوس نگاه می‌دارند.
👑Ellinne
✍ #محمد_مالجو
در چشم‌انداز سیاست امروز ایران، دو قطبِ به‌ظاهر آشتی‌ناپذیر، یکی هستۀ سختِ جمهوری اسلامی و دیگری اردوگاه پادشاهی‌خواهان، چنان در نسبت با یکدیگر شکل گرفته‌اند که گویی هر یک آینۀ دیگری است. نفرتی که این دو از هم می‌نمایانند واقعی است، اما کارکرد سیاسی‌شان، به طرزی متناقض‌نما، هر کدام به بقای دیگری نیرو می‌بخشد.
پادشاهی‌خواهان با اصرار بر براندازیِ تمام‌عیار و زبانی آکندۀ از کین و انتقام عملاً نزاع با جمهوری اسلامی را از سطح رقابت سیاسی به مرتبۀ جنگی وجودی ارتقا داده‌اند، جنگی که در آن هیچ روزنه‌ای برای اصلاح یا مصالحه یا گذار تدریجی باقی نمی‌ماند.
در سوی دیگر، هستۀ اصلی قدرت نیز با استمرار همان خط رهبری پیشین و با بازتولید منطق امنیتی عملاً صحنۀ سیاست را چنان سامان می‌دهد که پادشاهی‌خواهی، یگانه‌ی گفتمانی جلوه کرده است که نفرتی تمام‌عیار از نظام موجود را نمایندگی می‌کند. در نتیجه، طیفی از نیروهای اجتماعی و سیاسی که سرشار از خشم و انزجار نسبت به جمهوری اسلامی‌اند اما افق سیاسی روشنی ندارند، به‌تدریج در مدار همین گفتمان پهلوی‌خواهانۀ جذب می‌شوند.
بدین‌ترتیب، آنچه در ظاهر تقابلی آتشین می‌نماید، در ژرفای خود نوعی همزیستی متناقض است: دو قطبِ مخالف که با هیاهوی نفرت عملاً مرزهای یکدیگر را تثبیت می‌کنند و، با بازتولید متقابل، میدان سیاست ایران را در دوگانۀ تنگ و فرسایندۀ محبوس نگاه می‌دارند.
👑Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment