ششم مارس سال ۱۹۸۸ بود که جمعیتی انبوه به امید شنیدن اعلانی تاریخی به سوی پردیس دانشگاه گالودت (Gallaudet) در واشنگتن دی.سی به راه افتاد. به نظر می‌رسید ریاست تنها کالج هنرهای آزاد ناشنوایان در جهان، سرانجام به فردی ناشنوا سپرده خواهد شد. در تاریخ ۱۲۴ ساله دانشگاه گالودت ریاست این دانشگاه را همواره افراد شنوا عهده‌دار بودند، تناقضی دردناک برای موسسه‌ای که نه فقط دانشگاه ناشنوایان بود بلکه «نقش مشعلی هدایتگر برای ناشنوایان جهان را نیز ایفا می‌کرد.»
به هر حال این وضعیت در راستای همان دیدگاه‌های اجتماعی قرار می‌گرفت مبنی بر اینکه «شنوایان افرادی طبیعی‌اند و باید از ناشنوایان مراقبت کنند.» سال‌ها از ناشنوایان تصاویر کلیشه‌ای به شکل «اشخاصی منزوی، وابسته، بیسواد و اغلب قابل ترحم» ارائه داده بودند، نه اشخاصی توانمند و مستقل. اینها همه موجب شده بود ناشنوایان علیه تبعیض در حوزه‌های مختلف، از آموزش و کار گرفته تا رانندگی و حقوق فرزندپذیری، به مبارزه بپردازند.
برگزیدن فردی ناشنوا به ریاست دانشگاه گالودت در نهایت نشان می‌داد که ناشنوایان توانایی اداره خود را دارند. تنها چیزی که باقی مانده بود اعلام رسمی این رای از جانب هیات امنای دانشگاه بود.
اما در کمال تعجب، بار دیگر ریاست مرکز باهمستان ناشنوایان به فردی شنوا سپرده شد. یکی از اعضای هیات علمی می‌پرسید، «اگر یک ناشنوا شایسته اداره دانشگاه شناخته نمی‌شود، پس هدف از داشتن دانشگاهی برای ناشنوایان چیست؟»
صبح روز بعد از اعلام تصمیم هیات امنا، دانشجویان گالودت، پردیس دانشگاه را تعطیل کرده بودند، و داستان اعتراض آنها خبر داغ رسانه‌های محلی شده بود. گروهی از دانشجویان، اعضای هیات علمی، کارکنان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه، به سرعت گرد هم آمدند و فهرستی چهار موردی از خواسته‌هایشان تنظیم کردند.
از طریق جنبش "رئیس ناشنوا همین حالا"، باهمستان ناشنوایان خود را در زمره جنبش‌های حقوق مدنی جای داد، به عنوان اقلیتی سرکوب‌شده که در پی کسب حق تعیین سرنوشت خویش است، مفهومی که عموم جهانیان به راحتی قادر به درک آن بودند. آنها خود را افرادی ناتوان نمی‌دانستند که نیاز داشته باشند با شبیه شدن بیشتر به افراد شنوا "تثبیت شوند"،
جنبش "رئیس ناشنوا همین حالا" نه تنها موجب شد برای نخستین بار فردی ناشنوا به ریاست دانشگاه گالودت منصوب شود، بلکه کنترل دانشگاه را نیز از شنوایان به ناشنوایان سپرد.
این جنبش نشان داد که باهمستان #ناشنوایان حق برخورداری مساوی و حق تعیین سرنوشت خویش را دارد.
این مطالعه موردی را بخوانید:
bit.ly/3mOGV3y
#هفته_ناشنوایان
@Tavaana_TavaanaTech
به هر حال این وضعیت در راستای همان دیدگاه‌های اجتماعی قرار می‌گرفت مبنی بر اینکه «شنوایان افرادی طبیعی‌اند و باید از ناشنوایان مراقبت کنند.» سال‌ها از ناشنوایان تصاویر کلیشه‌ای به شکل «اشخاصی منزوی، وابسته، بیسواد و اغلب قابل ترحم» ارائه داده بودند، نه اشخاصی توانمند و مستقل. اینها همه موجب شده بود ناشنوایان علیه تبعیض در حوزه‌های مختلف، از آموزش و کار گرفته تا رانندگی و حقوق فرزندپذیری، به مبارزه بپردازند.
برگزیدن فردی ناشنوا به ریاست دانشگاه گالودت در نهایت نشان می‌داد که ناشنوایان توانایی اداره خود را دارند. تنها چیزی که باقی مانده بود اعلام رسمی این رای از جانب هیات امنای دانشگاه بود.
اما در کمال تعجب، بار دیگر ریاست مرکز باهمستان ناشنوایان به فردی شنوا سپرده شد. یکی از اعضای هیات علمی می‌پرسید، «اگر یک ناشنوا شایسته اداره دانشگاه شناخته نمی‌شود، پس هدف از داشتن دانشگاهی برای ناشنوایان چیست؟»
صبح روز بعد از اعلام تصمیم هیات امنا، دانشجویان گالودت، پردیس دانشگاه را تعطیل کرده بودند، و داستان اعتراض آنها خبر داغ رسانه‌های محلی شده بود. گروهی از دانشجویان، اعضای هیات علمی، کارکنان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه، به سرعت گرد هم آمدند و فهرستی چهار موردی از خواسته‌هایشان تنظیم کردند.
از طریق جنبش "رئیس ناشنوا همین حالا"، باهمستان ناشنوایان خود را در زمره جنبش‌های حقوق مدنی جای داد، به عنوان اقلیتی سرکوب‌شده که در پی کسب حق تعیین سرنوشت خویش است، مفهومی که عموم جهانیان به راحتی قادر به درک آن بودند. آنها خود را افرادی ناتوان نمی‌دانستند که نیاز داشته باشند با شبیه شدن بیشتر به افراد شنوا "تثبیت شوند"،
جنبش "رئیس ناشنوا همین حالا" نه تنها موجب شد برای نخستین بار فردی ناشنوا به ریاست دانشگاه گالودت منصوب شود، بلکه کنترل دانشگاه را نیز از شنوایان به ناشنوایان سپرد.
این جنبش نشان داد که باهمستان #ناشنوایان حق برخورداری مساوی و حق تعیین سرنوشت خویش را دارد.
این مطالعه موردی را بخوانید:
bit.ly/3mOGV3y
#هفته_ناشنوایان
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment