▪️ اُبژگی فرودست به مثابۀ محصول جذاب آکادمیک؛ چرا مطالعات فرودستی در ایران، بن‌‌بست نظری را بازتولید می‌‌کند

🖋 امیرمحمد یوسفی | دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت شهری دانشگاه تهران

این وضعیت متناقض بدین معناست که جامعه، با وجود اینکه فرودست را به عنوان یکی از اعضای خود می‌شناسد، تمایل دارد تا او را به عنوان یک “دیگری” تلقی کند. دیگری‌‌ای که از خود تریبون ندارد و حالا نیاز دارد توسط انبوه دانشگاهیان، هنرمندان، خبرنگاران و مدیران، “بازنمایی” بشود. بازنمایی‌‌ای که ذیل منطق آسیب‌‌شناسانه‌‌ی رایج در بهترین حالت فرودست و فضای زندگی او را همچون چیزی برون‌‌افتاده، کانون آسیب‌‌های اجتماعی معرفی می‌‌کند. سپس با منطقی که “دانش کاربردی” نامیده می‌‌شود، مجموعه‌‌ای راهبرد پیشنهاد می‌‌دهد که به اصطلاح آسیب‌‌ها را کاهش و محله را ارتقاء داده باشد. برای گفتمان رایج، بدون اینکه تاریخ‌‌مندی پدیده و منطق تولید و بازتولیدش مورد سؤال قرار بگیرد، فرودست و فضای زندگی او چیزی نیست جز فرصتی برای مهندسی کردن، موضوعی برای متخصصان اجتماعی و امکانی برای مدیران جهت تعریف پروژه و تخصیص بودجه برای همان متخصصان و مهندسان.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/ay02-09-12
https://koubeh.com/ay02-09-12

@koubeh