«فراموشی» را بستاییم...
چرا که ما را پس از «مرگ» نزدیک‌ترین دوست، زنده نگه می‌دارد
و فراموشی را با دردناک‌ترین نفرت‌ها بیامیزیم، زیرا انسان، «دوستان» خود را فراموش می‌کند
و رنگ مهربان «نگاه» یک رهگذر را...
آن را هم «فراموش» می‌کند.
«بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم»
نادر ابراهیمی
@renaissancetranslate