چاپلوسی ایرانی د‌وره نادرشاه افشار: دره نادره

اگر وصف تذهیب اوراقش نگارند ورق طلای آفتاب از خجالت آب شود و اگر از جداولش رقم زنند از چشمه حیوان عرق خجالت تراید..سینه لطیف حوران بهشت به صدارت اوراق لطافت سرشتش نتواند پرداخت. سپیدی عنوانش با سفیده صبح بهار از یک پستان شیر خورده و از غیرت الفاظ رنگینش خون در عروق لعل بدخشان افسرده. مدادش از سرمه دیده حورالعین مرکب و نقاطش چون نقطه موهوم دهان خوبان از صفا لبالب.
هر الفش سرونازیست در آغوش جان دراز کشیده هر بایش پری‌رویی که در حجله ناز بر بالش پر تکیه نموده و تایش دلربایی که تای خود در صفحه عالم ندیده..و خایش طوطیان شکرخای شیرین کام..اگر از حسرت دال دلنشین دلبران ابدال‌وار الف بدل کشند رواست و اگر در هوای ذال مهرتابش ذرات کاینات آذرپرست گردند سزاست...