معیار واضح و بینهایت دقیقی که ما مد نظر داریم و باید معیار اجر و عقوبت باشد، توسط وحی تعیین و تعریف میشود؛ وحی تو را از آزاردادن خویشتن بازداشته و اگر خود را آزار دهی، بر تو عقوبت خواهد بود، و تو را از ستم در حق دیگران نیز نهی کرده و اگر مرتکب آن شوی بر تو عقوبت خواهد بود، و در عین حال تو را به نیکوکاری در حق دیگران فرمان میدهد تا به پاداش و ثواب برسی...
شاید کسی بگوید که قوانین دنیایی برای این مسئله کافی هستند!
در حقیقت این قوانین ناکافیاند و نقاط ضعف فراوانی دارند؛ برای مثال، برای فردِ منحرف آسان است که اگر بداند کسی متوجه او نیست و محاکمه نخواهد شد، مرتکب جرم شود! حتی اگر برای فرد ملحد هم در انجام عمل سرقت فرصتی به وجود بیاید و مطلقاً ضرری از این سرقت دامنگیر او نشود، استفادهنکردن از این فرصت بر اساس معیار مادیگرایانه، سلوکی جاهلانه است و هیچ ملحدی نمیتواند در این امر نزاع کند!
از جمله دیگر نقاط ضعف اکتفاءکردن به قانون آن است که فرد منحرفی که خود را شکنجه میکند، کدام قانون او را مورد محاسبه و محاکمه قرار میدهد؟ حتی کسی که جرم بزرگتری مانند خودکشی را انجام میدهد، کدام قانونی در دنیا میتواند او را عقوبت کند؟!
اما هیچکدام از این نقاط ضعف در قانون ثواب و عقاب اخروی که در وحی آمده، وجود ندارند؛ مؤمنی که کار نیکی را انجام دهد، اولاً فطرت مستقیماش که او را به سوی خیر دعوت کرده را اشباع کرده است و از این جانب هم از فرد بیدین عقب نمانده است، و اتفاقاً احساس خوشبختی مضاعف میکند؛ زیرا از سویی میل فطری که به خیر دعوتاش کرده را متحقق کرده و هم امید در ثواب و اجر اخروی یافته است!
اما در صورتی که اختلال روانی داشته باشد که امیال فطری که به نیکی دستور میدهند را فاسد گرداند، باز هم قانون مبتنى بر آخرت، استقامت او را تضمین کرده و نمیگذارد در مقابل آن اختلال روانی تسلیم شود.
بنابراین شخص مؤمن به اخلاق والا آراسته میشود و توان عقلی والای او که وی را از حیوانات متمایز کرده، و همین قوه است که او را بر احساساتاش كه ممکن است دستخوش هوا و هوس شوند، چیره میسازند.
نویسنده: «هدایة الملحدین»
ترجمه با اندکی تصرف: «رد شبهات ملحدین»
https://bit.ly/2RMA7nO✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾
@no_atheism(رد شبهات ملحدین)