«... من رفتم به هند و ده سال برنگشتم. از جریان دور بودم. توی کشتی، تنها کتابی که با خودم داشتم دیوان شمس بود. همه‌ی وقتم را پُر می‌کرد. وقتم را می‌گرفت. شبها شمع روشن می‌کردم توی ساحل دیوان شمس می‌خواندم. یک شب یک دختری آمد. مثل این که یکهو از آسمان پایین افتاده باشد. وقتی که دید من یک آدم تنها هستم با یک کتاب و در حال خواندن آن، آمد نشست روبه‌روی من. کمی منتظر ماند. من اعتنایی نکردم. غرق «شمس من و خدای من» بودم. دختر برخاست و رفت. این مرا به فکر انداخت. روز بعدش یادم است وقتی صبح شد، دیوان شمس را انداختم توی اقیانوس هند. گفتم این خیلی سنگین است، یک کمی خارج از کتاب زندگی کنم.»

کتابِ #بهرام_اردبیلی، گفت‌وجوی #داریوش_کیارس
نشر رشدیه
ص۷۱

@Ellinne

Comments

Be the first to add a comment