شاخصه های متعارف زیبایی معشوق درشعر فارسی(۱)

🔸قامت: سرو بالا،با پیکری در آغاز گوشتناک و سپس تر فربه و چاق

🔸گیسو: سیاه و بلند و گاه مجعد که آن را بیشتر به شب و مشک و کمند و چوگان و سنبل تشبیه کرده اند.

🔸پیشانی: بلند
🔸ابرو: کمانی در آغاز گشاده و سپس تر پیوسته(که آن را بیشتر به کمان و هلال و طاق تشبیه کرده اند.)

🔸چشم: بادامی و سیاه و مخمور (که آن را بیشتر به نرگس و جادو و آهو و مست و فتنه تشبیه کرده اند.)

🔸مژه: بلند و سیاه(که آن را بیشتر به تیر و خنجر و ناوک تشبیه کرده اند.

🔸بینی: باریک و بلند و کشیده(که آن را به قلم و تیغ مانند کرده اند.)

🔸دهان: کوچک (که آن را بیشتر به هیچ و نقطه و پسته و غنچه تشبیه کرده اند.)

🔸لب: باریک و سرخ(که آن را بیشتر به لعل و یاقوت و عقیق و مرجان و عناب و در شیرینی به قند و شکر تشبیه کرده اند.)

🔸چانه/زنخدان: گرد (که آن را معمولا به گوی،سیب و یا به تشبیه کرده اند.) و گاه با چال (که بیشتر به چاه تشبیه کرده اند.) ولی سپس تر چاق و غبغب دار

🔸رنگ تن: سفید (که بیشتر به سیم و سمن و برف تشبیه کرده اند.)

🔸گونه ها:سرخ (که آن را بیشتر به گل و لاله و دانه های انار تشبیه کرده اند.)

📙منبع: بررسی نشانه های نامتعارف زیبایی در ادب فارسی
زهرا آقابابایی خوزانی

📗به کوشش:دکتر محمود علی‌اصغری

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment