شعر دکتر غلامعلی حداد عادل برای دختر شهیدش خانم زهرا حداد عادل


«زهرای من»

ای نازنین که بی تو دلم غرق خون شده!
باز آ، ببین که دل ز فراق تو چون شده

مهتاب من! بتاب به شب‌های تار من
ره، بی حضور ماه تو، بی رهنمون شده

آن سر، که همچو سرو سرافراز و سبز بود،
اینک، بنفشه‌وار، زِ غم واژگون شده

صبری که بود در دل من، کاستی گرفت
دردی که بود، بی تو دمادم فزون شده

هر جا که چامه‌ای‌ست، سرود عزای توست
هر جا که جامه‌ای، ز غمت نیلگون شده

اندوه، کوه‌ کوه، شد انبوه در دلم
شادی زِ در نیامده، از در برون شده

بگذار تا بگویم من بی تو کیستم:
مرغی کز آسمان به زمین سرنگون شده

شمعی به یاد روی تو شب‌ها گریسته
موجی ز پا فتاده، اسیر سکون شده

آزرده‌دل نشسته به کنجی غریب‌وار
فرزانه‌ای که بی تو دچار جنون شده

زهرای من! شهید به‌خون‌خفتهٔ پدر!
باز آ، ببین که بی تو دلم غرق خون شده...

@zahrdaroo