▪️ بیشترِ ما هرگز معمار نشدیم

🖋 سیده‌شیرین حجازی| کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران

بیشتر از ده سال است که سوم اردیبهشت، به مبارکیِ پذیرفته‌شدن در رشتۀ معماری چندین پیام تبریک از خویش و دوست و همکار دریافت می‌کنم. برای نزدیکترها توضیح می‌دهم که من معمار نیستم و از بقیه با عذاب وجدان از اینکه حقیقت را نگفته‌ام، تشکر می‌کنم.

من بیشترین سال‌های آگاهی‌ام را در دانشکده‌های معماری سپری کرده‌ام، معاشرانی از این جنس داشته‌ام، واحدهای طراحی معماری گذرانده‌ام، دستم را با تیغ‌های کاتر بریده‌ام و بارها انگشتانم را با چسب به هم چسبانده‌ام. دربارۀ فرایندهای طراحی معماری خوانده و شنیده‌ام، یاد گرفتم واژگان یک معمار چه چیزهایی هستند و توصیف بنا چگونه «نباید» باشد، تاریخ معماری خوانده‌ام و نقل‌قول‌هایی از عاملان و معماران دوره‌های مختلف تاریخی دربارۀ ساخت بنا دارم، اما باور کنید تا امروز حتی دستم به یک آجر نخورده است. از استحکام و ایستاییِ بنا سر در نمی‌آورم، دربارۀ سیمان، جز بوی آن چیزی نمی‌دانم، چندین طرح فضایی کشیده‌ام با رمپ‌های زیاد و سقف‌های مقعر و محدب، اما تا‌به‌حال حتی یک دیوار مستراح برای اجرا در جهان واقعی طراحی نکرده‌ام. من معمار نیستم.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/sh10-04-25
http://koubeh.com/sh11

@Koubeh